Zgodnie z polskim prawem farmaceutycznym w przypadku, kiedy lekarz przepisze choremu lek, który ma tańszy zamiennik można go w aptece wymienić o ile jeżeli lekarz na recepcie nie wpisze zastrzeżenia „nie zamieniać”.

Kupując leki, szczególnie te na receptę, bardzo często nie wiemy, że wiele z nich ma tańsze odpowiedniki. Niestety przeważnie lekarze i farmaceuci nie informują pacjentów o tańszych zamiennikach leków, które mogliby otrzymać.

Swoje tańsze odpowiedniki – czyli środki o identycznym działaniu, które różnią się tylko nazwą, wyglądem lub opakowaniem ma zdecydowana większość medykamentów. O zamienniki warto prosić nie tylko w aptece. Lekarze przepisujący leki często nie biorą pod uwagę ograniczonego budżetu pacjentów i wypisują leki, które kosztują nas fortunę. Dlatego już podczas wizyty w przychodni warto poprosić o tańszy lek. W ten sposób – szczególnie w przypadku osób chorujących przewlekle – można zaoszczędzić nawet kilkaset złotych, bo różnice w cenach między lekami naprawdę są duże.

Zastanawiasz się, dlaczego te same praktycznie leki różnią się pomiędzy sobą ceną? Otóż dzieje się tak dlatego, że jedne są lekami oryginalnymi, natomiast drugie tzw. generykiem, czyli medykamentem tańszym, bo produkowanym przez wielu producentów, którzy konkurują na rynku ceną. Firmy te mogą sobie pozwolić na sprzedaż po niższych cenach, bowiem nie one ponosili koszty badań związanych z wynalezieniem, zarejestrowaniem i promocją leku. Wcześniej zrobiła to firma, która lek odkryła, przebadała i wprowadziła do obiegu, dzięki czemu mogła przez 20 lat produkować go jako jedyna, bo objęta ochroną patentową. W momencie, kiedy ochrona patentowa wygasa, a inni producenci są sprzedażą leku zainteresowani, firma nadal próbuje utrzymać wysoką cenę swojego produktu, by osiągać zyski – stąd różnice w cenach. Producenci tańszych zamienników muszą tylko udowodnić w drodze tzw. „badań biorównoważności” (potwierdzenie identyczności chemiczno-fizycznej i stwierdzenie identycznego stężenia po podaniu), że ich lek jest odpowiednikiem pierwowzoru.

Warto wiedzieć również, że na każdy lek podstawowy, uzupełniający terapię bądź lek na receptę istnieje limit ceny. W sytuacji, kiedy cena lekarstwa przekracza ten limit, resztę trzeba dopłacić z własnej kieszeni. W takiej sytuacji warto zapytać aptekarza o możliwość zamiany leku na tańszy, którego cena nie przekracza limitu refundacji.

Listę leków refundowanych, wśród których znajdują się również leki będące zamiennikami, można znaleźć na stronach Ministerstwa Zdrowia.

Każda ubezpieczona osoba ma też prawo do zniżki na leki podstawowe, uzupełniające terapię i recepturowe, jednak o tym, czy są one potrzebne, decyduje lekarz. Darmowe leki podstawowe i uzupełniające przysługują inwalidą wojskowym, a także osobom z tytułem „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” bądź „Zasłużony Dawca Przeszczepu” (tu, tylko do wysokości limitu), a także żołnierze i kandydaci na żołnierzy zawodowych. W takiej sytuacji konieczne jest jednak przedstawienie dokumentu uprawniającego do otrzymania darmowych lekarstw (można wystąpić do NFZ o wystawienie decyzji uprawniającej do otrzymywania bezpłatnych leków).

Kodeks pracy[1] definiuje wynagrodzenie jako świadczenie należne z tytułu wykonywania pracy najemnej, w następstwie uprzedniego zawarcia umowy o pracę. Obejmuje ono wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub w innej formie niż pieniężna.

Choć pracodawcy mają swobodę w ustalaniu zarobków swoich pracowników, to jednak są ograniczeni pewnymi przepisami. Otóż minimalne wynagrodzenie osoby zatrudnionej w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższe niż 1500zł brutto.

Składniki wynagradzania tworzą wewnętrzną strukturę płac i mogą być bardzo zróżnicowane w poszczególnych organizacjach. W literaturze tematu prezentowane są różne koncepcje klasyfikacji wynagrodzeń, a jedna z nich przewiduje podział na[1]:

1. Wynagrodzenia materialne:

• pieniężne: płaca zasadnicza, premie indywidualne i zespołowe, dodatki, diety, płatny urlop, nagrody, odprawy w razie utraty pracy itp.;
• niepieniężne: akcje, opcje na zakup akcji, samochód służbowy, telefon służbowy do celów prywatnych, niższy czynsz mieszkania służbowego, badania lekarskie, poradnictwo zawodowe w razie utraty pracy itd.;

2.Wynagrodzenia polityczne: wpływ, władza, odpowiedzialność, kontrola, informacja, formułowanie celów, podział zasobów;

3.Wynagrodzenia techniczne: rozwiązywanie problemów, uczestniczenie w zespołach projektowych, pomiar efektów, warunki wykonywania pracy;

4.Wynagrodzenia społeczno-psychologiczne: tożsamość społeczna i osobista, uznanie, zaufanie, status, atrakcyjny czas pracy;

5.Wynagrodzenia związane z możliwościami samorealizacji: umożliwienie kształcenia i rozwoju.

System wynagrodzeń najczęściej obejmuje: płacę zasadniczą, dodatek za staż pracy, dodatek funkcyjny, premie, nagrody jubileuszowe, dodatki za pracę w warunkach uciążliwych i szkodliwych, dodatek za zmianowość, nagrodę z zysku, odprawę emerytalno-rentową, dodatek za wykonywanie czynności ponadplanowych. Pozostałością systemu gospodarki centralnie planowanej są także deputaty węglowe i branżowe.

Na tak zwanym „pasku”, który pracownik otrzymuje co miesiąc od pracodawcy musi być podane wynagrodzenie brutto, na które składa się:

• płaca zasadnicza;
• dodatki (np. za nadgodziny);
• premia (jeśli mamy ją zagwarantowaną np. w umowie);
• podatek odprowadzony do US;
• składki ZUS

Po odliczeniu składek i podatku otrzymujemy pensję netto.

Systemy wynagradzania

Wpływ na wysokość pensji zasadniczej, otrzymywanej regularnie w stałych odstępach czasu ma m.in. system wynagradzania, jaki wprowadził pracodawca. Dobór odpowiedniej formy plac ma duże znaczenie dla organizacji, wywiera bowiem istotny wpływ na jej wyniki ekonomiczne, jakość produktów, opinie o firmie, stosunki interpersonalne, rotację kadr i rozwój zawodowy pracowników.

Do najczęściej stosowanych form płac należą:

Czasowe formy płac – oparte na stałych stawkach poszczególnych składników wynagrodzenia. Obliczane są według wzoru:

W= (t * s) + d + u

gdzie:

t – czas przepracowany;

s – stawka osobistego wynagrodzenia;

d – dodatki niezależne od efektów pracy

u – dodatki uzupełniające, za pracę nie wchodząca w normalny zakres obowiązków

Taka forma płac nie ma większych walorów motywacyjnych, a uzależniona jest od wykonania konkretnych zadań ustalonych w umowie o pracę. Forma czasowa charakteryzuje się brakiem związku płacy ze zróżnicowanym poziomem pracowników na podobnych stanowiskach.

System ten dotyczy osób pracujących 8 godzin dziennie i 40 tygodniowo.

Zaletą systemu stawek czasowych jest łatwość, z jaką można go poddać kontroli oraz sprawiedliwość – pracownicy wykonujący taką samą pracę znajdują się na tym samym szczeblu, choć mogą wystąpić różnice w dochodach z powodu zajmowania innej pozycji na skali podwyżek.

Systemy akordowe–są szczególnie popularne jako sposób wynagradzania robotników produkcyjnych. W systemach akordowych płaci się określoną stawkę za każdą wykonaną jednostkę towaru. System, w którym pracownik nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia zasadniczego a wypłata następuje jedynie za ilość wyprodukowanych sztuk, jest systemem czysto akordowym.

Systemy prowizyjne – w tym systemie wysokość pensji pracownika jest ustalona procentowo w stosunku do wartości wykonanej pracy. Wartość ta jest obliczana np. na podstawie sprzedanych przez niego towarów i usług.

[1] Art. 18^3c § 2 Ustawy z 26 czerwca 1974r. Kodeks Pracy(z późn.zm.)

W ostatnich latach możemy zaobserwować coraz bardziej dynamiczny wzrost działalności korporacji, których działalność oparta jest na nowatorskich koncepcjach biznesowych. Coraz częściej też maksymalnie wykorzystywane są te możliwości, które daje nam Internet, a szczególnie serwisy społecznościowe. Firmy te stawiają też na masowego klienta, zwłaszcza w usługach, o czym możemy przekonać się obserwując rozwój korporacji działających jako pośrednicy e-handlu, łączących sprzedawców oraz nabywców usług w cenach dyskontowych.

Pierwsze serwisy tego typu pojawiły się w Polsce w kwietniu 2010 r. i niespełna półtora roku wystarczyło, by cały kraj pokochał grupowe zakupy. Co więcej segment ten rozwija się na tyle dynamicznie, że już niedługo portale oferujące tego typu usługi mogą zyskać kolejnych wiernych fanów.

Innowacyjna forma dokonywania internetowych zakupów oraz wysokie rabaty skłaniają wielu Polaków do zapoznania się z prężnie działającymi serwisami, zaś efektem tej popularności są setki tysięcy sprzedanych kuponów.

Większość serwisów działających na rynku grupowych zakupów swoim zasięgiem obejmuje kilkadziesiąt aglomeracji w Polsce, choć zdecydowanym liderem jest Groupon, udostępniający kupony na usługi bądź produkty w wielu miastach. Nazwa korporacji to połączenie dwóch słów: „grupa” i „kupon”, a model działania jest niezwykle prosty w swoim założeniu. W Internecie pojawia się ogłoszenie, o którym internauci dowiadują się zazwyczaj za pośrednictwem poczty elektronicznej, w którym oferuje się użytkownikom usługę bądź dane dobro po cenie dyskontowej. Cena, którą płci klient za tzw. kupon (voucher) upoważniający do zakupu u kontrahenta dzielona jest pomiędzy dostawcę usługi czy dobra i korporację.

Korzyścią klienta jest natomiast zakup zdecydowanie tańszy niż na rynku.

Fenomen zakupów grupowych, to przede wszystkim gwałtowne zmiany, jakie dokonały się w rodzaju tego rodzaju ofert. W początkowej fazie funkcjonowania serwisów zakupowych, źródło siły serwisu stanowili fryzjerzy, kosmetyczki i restauracje. Dziś, za pośrednictwem serwisów oferujących możliwość dokonywania grupowych zakupów możemy kupić kurs językowy, wyjechać na wakacje czy umeblować dom, a początkowe usługi fryzjersko-kosmetyczne stanowią zaledwie ułamek całej oferty.

Zanim jednak dokonamy transakcji życia warto pamiętać, że zawieranie umów za pośrednictwem serwisów zakupów grupowych niesie ze sobą ryzyko wyłącznie dla partnera serwisu i konsumenta, bowiem serwis nie jest stroną umowy, a umożliwia jedynie przeprowadzenie całej transakcji. Dlatego też, zanim zapłacimy za atrakcyjny kupon powinniśmy sprawdzić stronę internetową firmy, od której kupujemy towar bądź usługę, opinię o niej na forach, a także adres i siedzibę. Warto też dokładnie zapoznać się z regulaminem i warunkami sprzedaży kuponów, zwracając szczególną uwagę na paragraf traktujący o zwrotach i reklamacjach. Pozwoli to zminimalizować ryzyko i dokonać satysfakcjonującego zakupu. Grupowego oczywiście!

Brakło nam pieniędzy na wydatki ? Nie stać nas regulowania bieżących zobowiązań ? No co to za problem, zwiększmy limit zadłużenia. Przecież jak podniesiemy ten limit, wystarczy nam na wszystko, prawda ? Nie, nie wystarczy ? Ale przecież mamy dzieci w kraju, zaciągnijmy ten dług w ich imieniu, niech one się martwią jak go spłacić !

piszę do Pana ten list, bo mam po prostu serdecznie Pana dość. I nie chodzi o jakąś tam koszmarną niekompetencję (chociaż nadmierną kompetencją to Pana rząd się też nie wykazuje), ale o wylanie mojej czary zawiedzenia tym, co Pan w tym kraju robi.

Po pierwsze: jestem obywatelem, więc mam prawo wyrazić swoją opinię. Po drugie, jestem Pana wyborcą, więc tym bardziej powinien Pan to przeczytać (ale się nie łudzę, żeby nie było).

Odpuszczę sobie górnolotne stwierdzenia, napiszę tylko dlaczego uważam Pana za najgorszego premiera drugiej kadencji (pierwsza poszła jako-tako). Ale może zacznę od początku. Mam szczęści pracować na umowę o pracę. Co miesiąc widzę więc różnicę brutto – netto. I nie o to chodzi ile tam jest. Chodzi o to, ile z tego mam. Chodzi o to, że nijak nie widzę sensu przekazywania tych pieniędzy nieudacznikom takim jak Pan i Panu podobni. Co z tego mam? Drogi? Nie. O funduszu drogowym, który płacę w cenie paliwa, a który i tak g. daje napiszę później. Służba zdrowia? Kpina. Jakby nie dodatkowo wykupiona opcja, to o głupiej wizycie u laryngologa mógłbym pomarzyć. Rehabilitację naderwanego więzadła kolanowego NFZ zaproponował mi za cztery miesiące, czyli też musiałem zapłacić, żeby mi cokolwiek dała. Co więc z tego mam? Może szkołę dla mojego przyszłego dziecka? Aha, też dobre. Przedmioty ścisłe się likwiduje, nauczyciele w gimnazjach boją się uczyć, a jak ostatnio przeglądałem program nauczania liceum to chciało mi się wyć, bo poziom sięgnął dna.

Co więc mam? Może poczucie bezpieczeństwa? Aha, dobry dowcip. Policję mamy niedofinansowaną do tego stopnia, że funkcjonariusz jednego z komisariatów we Wrocławiu spisywał moje zeznanie na maszynie do pisania, używając do tego zwykłej kalki (zastanawiam się, czy oni faktycznie mają jeszcze na nią dostawcę, czy może w magazynach zalega jej kilkanaście ton, więc trzeba wykorzystać?).

Może zabezpieczenie przyszłości? Emerytura? Co z tego, że późno, ale może chociaż godziwa? A gdzie tam. Nie dość, że ze swojej pensji utrzymuję obecnych emerytów, to jeszcze mam małą szansę na jakiekolwiek pieniądze, bo „owoc żywota Twojego jeZUS”. Tak więc jak już pracodawca odprowadzi za mnie to, co musi – na swoją emeryturę odkładam sam.

A kiedy już, po tych wszystkich składkach i odliczeniach wezmę swoją pensję, jadę zatankować auto. Nie jakieś super nowe, ale nie stare. Oszczędne, bo inaczej się nie da. Tankuję, bo muszę, chociaż ograniczam jazdę autem jak tylko mogę. Ale i tak krew mnie zalewa jak widzę cenę benzyny. I znów nie dlatego, że mnie kompletnie nie stać. Na tyle ile jeżdżę – na tyle mnie stać. Szlag mnie trafia, bo w cenie litra benzyny jest mnóstwo podatku, którego część teoretycznie powinna iść na drogi, a tak naprawdę idzie na pokrycie niekompetencji kolejnych ekip rządzących (Pana też, a jakże).
Na dodatek na naszych cholernych drogach amortyzatory, przeguby i ogólnie zawieszenie pada tak szybko, że koszty utrzymania auta jeszcze bardziej rosną.

Więc, podsumowując: ładuję w Państwo, którym Pan rządzi kupę kasy, a nie mam z tego nic. Kompletnie i literalnie nic. Mało tego, poprzez decyzje o podwyżce cen benzyny powoduje Pan, że mam jeszcze mniej. Bo zaraz drożeje transport, jak drożeje transport to drożeje żywność, itd itd itd.

Ale jestem inżynierem i realistą. Nie wszystko to, co opisałem jest Pana winą. Nie jest Pan wszak Harrym Potterem, nie naprawi Pan wszystkiego za pomocą czarów. Na to potrzeba lat, potrzeba zmian, nie tylko prawa, ale też mentalności. Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Problem w tym, że Pan nic z tym nie robi.

Pana rząd nie jest zły w stricte tego słowa znaczeniu. Jest lepszy niż inne i najmniej fatalny z możliwych obecnie, patrząc na naszą scenę polityczną. Obiektywnie rzecz ujmując, niewiele Pan zepsuł. Tylko, że mamy kryzys i nie potrzeba nam utrzymania stanu obecnego, ale poprawy. Tutaj Pan zawiódł. Na całej linii.

Sądziłem, że uda się Panu zlikwidować choć trochę urzędników, na utrzymanie których idzie część moich podatków. Lipa. Nic z tego.

Liczyłem na to, że ukróci Pan rozpasanie tych, którzy swoje zarobki, trzynastki, czternastki, piętnastki i siedemnastki wywalczyli dzięki rozwiniętym umiejętnościom palenia opon na ulicach i gardłom produkującym hałas przekraczający możliwości zwykłego człowieka. Znów nic z tego.

Sądziłem, że w dobie kryzysu, oprócz cięcia tego, co dotyczy obywatela oraz sięgania do kieszeni tegoż (VAT, akcyza) wprowadzi Pan oszczędności w administracji. Dlaczego nie posłuchał Pan Balcerowicza, który mówił o rozpasaniu w poszczególnych ministerstwach? Dlaczego nie poszedł Pan w stronę sprawdzonego ekonomicznie modelu, funkcjonującego w korporacjach, gdzie dostawy wszystkich gratów (od komputerów, przez krzesła, po długopisy) negocjuje jedna komórka i efektem synergii oszczędza pieniądze? Nie, lepiej w każdym ministerstwie utrzymywać bandę ludzi, bo przecież długopis potrzebny w ministerstwie rolnictwa musi być zielony, w ministerstwie zdrowia czerwony, w ministerstwie pracy niebieski, a w ministerstwie finansów czarny. Laptopy przecież też muszą mieć inne. Samochody też.

Dlaczego zamiast zwiększyć efektywność wydawania tych pieniędzy, które i tak wyciąga Pan z mojej kieszeni, sięga Pan do niej cały czas głębiej i głębiej? Jak Pan sądzi, ile wytrzymam? Testuje Pan mój patriotyzm?

Tak, napisałem patriotyzm, bo wg mnie prawdziwym patriotyzmem teraz jest właśnie płacenie podatków. Bo to, w odróżnieniu dywagacji o drzewach, helu, Węgrzech i wymianie elit jest naprawdę ważne.
Chciałem więc Panu powiedzieć, że mój patriotyzm jest już powoli na wyczerpaniu. A jak się wyczerpie, po prostu zacznę płacić podatki w miejscu, gdzie ktoś je szanuje. Gdzie każdy grosz wyciągany z kieszeni podatnika jest oglądany uważnie i wydawany rozsądnie. Tak, żeby podatnik mógł czuć się z tego zadowolony.

Nie. Nie miał Pan dość ikry, żeby zrobić to wszystko. Poszedł Pan na łatwiznę, licząc, że społeczeństwo przełknie tę żabę i znów odda na Pana głos, przerażone wizją wygrania Pana konkurenta. Cóż, może ma Pan rację.

Co nie zmienia faktu, że się zawiodłem. Liczyłem, że otoczy się Pan fachowcami. Liczyłem, że stworzy Pan rząd, który nie będzie kierował się kumoterstwem, chęcią zabłyśnięcia przed kamerami, parciem do stworzenia miejsc pracy dla rodziny i znajomych czy też zwyczajną niekompetencją. Znów się zawiodłem.

Pana sukcesy są sukcesami medialnymi, fajerwerkami, które ładnie wyglądają, ale równie szybko gasną. A ja nie oczekuję fajerwerków. Oczekuję sukcesów małych, ale konsekwentnie prowadzących do celu. Celu, którego już teraz nie muszę wyjaśniać. Tego mi Pan nie daje. A na widok fajerwerków chce mi się już wymiotować.

Nie oczekuję, że Pan to przeczyta. Nie jestem blogowym tuzem, którego wpisy czytają tysiące. Nie jestem jakiś mega wygadany. Jestem zwyczajnym Polakiem, patriotą płacącym podatki, tankującym auto, oszczędzającym dodatkowo na emeryturę, opłacającym dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne. Patrząc dookoła – jestem szczęściarzem, bo na to wszytko mnie jeszcze stać. Ale robi Pan wszystko, żeby było mi coraz trudniej.

Jako taki Polak patriota postanowiłem skorzystać ze swojego prawa i wylać swój osobisty kubeł żółci na Pańską głowę.

Z patriotycznym pozdrowieniem,
Podatnik.

Źródło : http://idepozapalki.wordpress.com

Z „Drogi do Tycho”, zbioru artykułów na temat źródeł Księżycowej Rewolucji, opublikowanego w Luna City w roku 2096.

Dla Dana Halberta droga do Tycho zaczęła się na uczelni, kiedy Lissa Lenz poprosiła go o pożyczenie komputera. Jej własny się zepsuł, a bez pożyczenia innego nie zaliczyłaby projektu kończącego semestr. Nie odważyła się o to prosić nikogo, oprócz Dana.

To postawiło Dana przed dylematem. Musiał jej pomóc, ale gdyby pożyczył jej komputer, Lissa mogłaby przeczytać jego książki. Pomijając to, że za udostępnienie komuś swoich książek można było trafić do więzienia na wiele lat, zaszokował go sam pomysł. Od szkoły podstawowej uczono go, jak wszystkich, że dzielenie się książkami jest czymś paskudnym i złym, czymś, co robią tylko piraci.

I raczej nie było szans na to, że SPA – Software Protection Authority, czyli Urząd Ochrony Oprogramowania – go nie złapie. Z kursu programowania Dan wiedział, że każda książka jest wyposażona w kod monitorujący prawa autorskie, zgłaszający Centrum Licencyjnemu kiedy, gdzie i przez kogo była czytana. (Centrum wykorzystywało te informacje do łapania piratów, ale także do sprzedaży profili zainteresowań dystrybutorom książek). Gdy tylko następnym razem jego komputer zostanie włączony do sieci, Centrum Licencyjne o wszystkim się dowie. On zaś, jako właściciel komputera, zostanie najsurowiej ukarany – za to, że nie usiłował zapobiec przestępstwu.

Oczywiście, Lissa niekoniecznie zamierzała przeczytać jego książki. Być może chciała pożyczyć komputer tylko po to, żeby napisać zaliczenie. Jednak Dan wiedział, że pochodziła z niezamożnej rodziny i ledwie mogła sobie pozwolić na opłacenie czesnego, nie wspominając o opłatach za czytanie. Przeczytanie jego książek mogło być dla niej jedynym sposobem na ukończenie studiów. Rozumiał jej sytuację. Sam musiał się zapożyczyć, żeby zapłacić za wszystkie prace naukowe, z których korzystał. (Dziesięć procent tych opłat trafiało do badaczy, którzy je napisali; ponieważ Dan planował karierę akademicką, miał nadzieję, że jego własne prace, jeśli będą wystarczająco często cytowane, przyniosą mu tyle, że wystarczy na spłatę tego kredytu).

Później Dan dowiedział się, że były czasy, kiedy każdy mógł pójść do biblioteki i czytać artykuły prasowe, a nawet książki i nie musiał za to płacić. Byli niezależni uczeni, którzy czytali tysiące stron bez rządowych stypendiów bibliotecznych. Ale w latach dziewięćdziesiątych XX wieku wydawcy czasopism, zarówno komercyjni, jak i niedochodowi, zaczęli pobierać opłaty za dostęp. W roku 2047 biblioteki oferujące publiczny darmowy dostęp do literatury naukowej były już tylko mglistym wspomnieniem.

Istniały, naturalnie, sposoby na obejście SPA i Centrum Licencyjnego. Były one nielegalne. Dan miał kolegę z kursu programowania, Franka Martucciego, który zdobył narzędzie do debuggowania i podczas czytania książek używał go do omijania kodu śledzącego prawa autorskie. Lecz powiedział o tym zbyt wielu znajomym i jeden z nich, skuszony nagrodą, doniósł na niego do SPA (mocno zadłużonych studentów łatwo było nakłonić do zdrady). W 2047 Frank trafił do więzienia, nie za pirackie czytanie, ale za posiadanie debuggera.

Później Dan dowiedział się, że były czasy, kiedy każdy mógł mieć debugger. Istniały nawet darmowe narzędzia do debuggowania dostępne na CD albo w Sieci. Jednak zwykli użytkownicy zaczęli je wykorzystywać do obchodzenia monitorów praw autorskich, aż w końcu sąd orzekł, że praktycznie stało się to ich podstawowym zastosowaniem. Co znaczyło, że były nielegalne; twórcom debuggerów groziło więzienie.

Programiści nadal, rzecz jasna, potrzebowali debuggerów, ale w 2047 producenci takich programów sprzedawali tylko numerowane kopie i tylko oficjalnie licencjonowanym i podporządkowanym programistom. Debugger, którego Dan używał na zajęciach z programowania, trzymany był za specjalnym firewallem i można było z niego korzystać tylko podczas ćwiczeń.

Kod nadzorujący prawa autorskie można też było obejść instalując zmodyfikowane jądro systemowe. Dan potem dowiedział się w końcu o wolnych jądrach, a nawet całych wolnych systemach operacyjnych, które istniały na przełomie stuleci. Lecz nie tylko były nielegalne, jak debuggery – nawet gdybyście mieli jeden z nich, nie moglibyście go zainstalować bez znajomości hasła administratora Waszego komputera. A ani FBI, ani Pomoc Techniczna Microsoftu by go wam nie podały.

Dan doszedł do wniosku, że nie może po prostu pożyczyć Lissie komputera. Ale nie może jej odmówić, bo ją kocha. Każda okazja do rozmowy z Lissą przepełniała go radością. A fakt, że to jego wybrała, by poprosić o pomoc, mógł znaczyć, że ona również go kocha.

Dan rozwiązał dylemat, robiąc coś, co było jeszcze bardziej nie do pomyślenia – pożyczył jej swój komputer i podał jej swoje hasło. W ten sposób, gdyby Lissa czytała jego książki, Centrum Licencyjne uznałoby, że to on je czyta. W dalszym ciągu było to przestępstwo, ale dla SPA niewykrywalne automatycznie. Mogliby się o tym dowiedzieć tylko, gdyby Lissa na niego doniosła.

Oczywiście, jeśliby się na uczelni kiedyś dowiedziano, że dał Lissie swoje własne hasło, oznaczałoby to koniec ich obojga jako studentów, obojętne, do czego by je wykorzystała. Zgodnie z regułami stosowanymi na uczelni jakakolwiek próba przeszkadzania w monitorowaniu studenckich komputerów stanowiła podstawę do podjęcia działań dyscyplinarnych. Nie było ważne, czy zrobiliście coś szkodliwego – sprzeciwianie się utrudniało administratorom sprawowanie kontroli nad Wami. Zakładali oni, że takie zachowanie oznacza, iż robicie jakieś inne zakazane rzeczy, oni zaś nie muszą wiedzieć, jakie to rzeczy.

Na ogół studenci nie byli za to relegowani – nie bezpośrednio. Zamiast tego blokowano im dostęp do szkolnych systemów komputerowych, tak że było pewne, że obleją semestr.

Później Dan dowiedział się, że tego rodzaju regulaminy uczelnie zaczęły wprowadzać w latach osiemdziesiątych XX wieku, kiedy studenci masowo zaczęli korzystać z komputerów. Wcześniej uczelnie inaczej pochodziły do problemu dyscypliny studentów – karano działania, które były szkodliwe, nie te, które tylko wzbudzały podejrzenia.

Lissa nie doniosła na Dana do SPA. Jego decyzja, że jej pomoże, doprowadziła do ich małżeństwa. Doprowadziła ich też do zakwestionowania tego, czego od dzieciństwa uczono ich o piractwie. Razem zaczęli czytać o historii praw autorskich, o Związku Radzieckim i obowiązujących w nim ograniczeniach kopiowania, a nawet oryginalną konstytucję Stanów Zjednoczonych. Przenieśli się na Księżyc, gdzie spotkali innych, którzy, jak oni, uciekli przed długim ramieniem SPA. Kiedy w 2062 zaczęło się Powstanie Tycho, powszechne prawo do czytania wkrótce stało się jednym z jego głównych celów.

Uwagi autora

[Te uwagi były kilka razy aktualizowane od pierwszego ukazania się opowiadania.]

Prawo do czytania to bitwa, która toczy się dziś. Choć może upłynąć i 50 lat zanim nasz dzisiejszy sposób życia popadnie w zapomnienie, większość opisanych powyżej przepisów prawa i rozwiązań praktycznych została już zaproponowana. Wiele z nich wprowadzono do systemów prawnych USA i innych krajów. W Stanach Zjednoczonych Ustawa o prawach autorskich w cyfrowym tysiącleciu (Digital Millenium Copyright Act, DMCA) z 1998 ustanowiła prawne podstawy do nakładania ograniczeń na czytanie i wypożyczanie skomputeryzowanych książek (a także innych danych). Unia Europejska narzuciła podobne ograniczenia dyrektywą o prawach autorskich z 2001 roku. We Francji zaadoptowano prawo DADVSI w 2006 roku, według którego samo posiadanie kopii DeCSS, wolnego programu do rozszyfrowywania filmów na DVD, jest przestępstwem.

W 2001 roku, senator Hollings, opłacany przez Disneya, zaproponował ustawę zwaną SSSCA, która miała wymagać, żeby każdy nowy komputer był obowiązkowo wyposażony w urządzenia ograniczające kopiowanie, niemożliwe do ominięcia przez użytkownika. Po pomyśle chipu Clipper i innych propozycjach kontrolowanej kryptografii [z deponowaniem kluczy] przedstawianych przez rząd USA, wskazuje to na długofalową tendencję – systemy komputerowe w coraz większym stopniu są konstruowane w taki sposób, żeby dać nieobecnym olbrzymią kontrolę nad ludźmi, którzy faktycznie ich używają. Od tamtej pory zmieniono nazwę SSSCA na CBDTPA (możecie to rozumieć jako „Consume But Don’t Try Programming Act” – ustawa „konsumuj, ale nie próbuj programować”).

Wkrótce potem Republikanie przejęli kontrolę nad senatem USA. Oni są mniej związani z Hollywood niż Demokraci, więc nie nalegali na zmiany. Teraz, gdy Demokraci znów są przy władzy, zagrożenie jest wyższe.

W 2001 roku USA podjęły próby wykorzystania proponowanego traktatu o Strefie Wolnego Handlu Ameryk (Free Trade Area of the Americas, FTAA) do narzucenia tych samych zasad wszystkim krajom zachodniej półkuli. FTAA jest jednym z tak zwanych układów o „wolnym handlu”, faktycznie mających na celu przekazanie w ręce świata biznesu zwiększonej władzy nad demokratycznymi rządami. Narzucanie przepisów w rodzaju DMCA jest typowe dla tego ducha. Lula, Prezydent Brazylii, efektywnie uśmiercił FTAA przez odrzucenie wymogu DMCA i innych.

Od tamtego czasu, Stany Zjednoczone narzucili podobne wymagania na kraje takie jak Australia i Meksyk przez obustronne umowy o „wolnym handlu” oraz na kraje jak Costa Rica przez inną umowę, CAFTA. Prezydent Ekwadoru, Correa, odmówił podpisania umowy o „wolnym handlu” z USA, ale słyszałem, że Ekwador zaadoptował coś w rodzaju DMCA w 2003 roku.

Pomysł, żeby FBI i Microsoft dysponowały hasłami administracyjnymi do komputerów osobistych i nie pozwalały Wam go mieć, nie był wysuwany aż do roku 2002.

Nazywa się to „trusted computing” (godną zaufania techniką komputerową) lub „Palladium”. My to nazywamy „treacherous computing” (zdradliwa technika komputerowa) gdyż efektem jest to, że komputer jest podporządkowany firmom do tego stopnia, że Wam się przeciwstawia. To zostało wprowadzone w 2007 roku jako część Windows Vista. Spodziewamy się, że Apple zrobi coś podobnego. W tym systemie, producent komputera trzyma klucze, od którego FBI je uzyska bez problemu.

To, co Microsoft trzyma to nie jest hasło w normalnym znaczeniu tego słowa – nikt tego nie wpisuje na klawiaturze. To jest raczej klucz cyfrowy do podpisywania i szyfrowania, który odpowiada drugiemu kluczowi przechowywanemu na komputerze. To daje Microsoftowi i innym firmom współpracującym z Microsoftem nieograniczoną kontrolę nad tym co użytkownik może robić ze swoim komputerem.

Vista daje Microsoftowi dodatkową władzę. Przykładowo, Microsoft może wymusić instalowanie aktualizacji i może nakazać wszystkim komputerom z Vista aby odmówili ładowania danego sterownika. Głównym celem ograniczeń Visty jest aby narzucić DRM (Digital Restrictions Management – cyfrowe zarządzanie ograniczeniami), których użytkownicy nie są w stanie obejść. Niebezpieczeństwo DRM jest powodem, dla którego stworzyliśmy kampanię Defective by Design.

Kiedy pisałem to opowiadanie SPA groziła małym usługodawcom internetowym, żądając pozwolenia na monitorowanie przez SPA wszystkich użytkowników. Większość poddaje się zastraszaniu, gdyż nie stać ich na walkę w sądzie. Jeden usługodawca, Community ConneXion z Oakland w Kalifornii, odmówił żądaniu i faktycznie został pozwany. Później SPA zaniechała sprawy, ale uzyskała DMCA, która dała im władzę, po jaką sięgali.

SPA, które naprawdę oznacza Software Publisher’s Association (Związek Wydawców Oprogramowania), zostało w swej quasi-policyjnej roli zastąpione przez BSA, Business Software Alliance. Nie jest dziś oficjalną siłą policyjną. Nieoficjalnie – działa tak, jakby nią było. Stosuje metody przypominające stosowane uprzednio w Związku Radzieckim, zachęca ludzi do donoszenia na współpracowników i kolegów. W kampanii zastraszania prowadzonej w roku 2001 w Argentynie BSA przekazywała zawoalowane groźby, że osoby dzielące się oprogramowaniem będą gwałcone w więzieniach.

Opisane uniwersyteckie regulaminy bezpieczeństwa nie są zmyślone. Na przykład, komputer jednego z uniwersytetów z okolic Chicago podczas logowania się użytkownika wyświetlał taki komunikat:

Ten system jest przeznaczony tylko dla uprawnionych użytkowników. Działalność osób korzystających z systemu bez zezwolenia lub przekraczających zakres przyznanych uprawnień będzie monitorowana i rejestrowana przez personel. Podczas monitorowania osób niewłaściwie korzystających z systemu oraz w czasie konserwacji systemu, mogą być także monitorowane działania użytkowników uprawnionych. Każdy, kto korzysta z tego systemu wyraża tym samym zgodę na takie monitorowanie i przyjmuje do wiadomości, że jeżeli ujawni ono potencjalne dowody działań niezgodnych z prawem lub łamania regulaminu Uniwersytetu, personel może przekazać taki dowód władzom Uniwersytetu i/lub funkcjonariuszom porządku prawnego.

To ciekawe podejście do Czwartej Poprawki: wywieranie presji na wszystkich, aby z góry zgodzili się oddać zapisane w niej swoje prawa.

Złe wieści

Wojna o prawo do czytania jest w toku. Przeciwnik jest zorganizowany, a my nie, więc idzie na naszą niekorzyść. Oto artykuły o złych rzeczach, które się wydarzyły od czasu napisania tego artykułu.

• Dzisiejsze komercyjne ebooki pozbawiają czytelników odwiecznych wolności.
• Strona „podręcznika do biologii” na którą można wejść tylko podpisując umowę, że się nikomu nie udostępni, którą wydawca może cofnąć na życzenie.
• Publikowanie elektroniczne artykuł o dystrybucji książek w postaci elektronicznej oraz o zagadnieniach prawa autorskiego wpływających na prawo do czytania kopii.
• Książki w komputerach: oprogramowanie do kontrolowania, kto może czytać książki i dokumenty na komputerze.

Jeśli chcemy zatrzymać napływ złych wieści a stworzyć dobre, musimy się zorganizować i zacząć walczyć. Kampania FSF Defective by Design już rozpoczęła – zapiszcie się na listę mailową aby pomóc. Przyłączcie się do FSF aby pomóc naszym staraniom.

Bibliografia

• Dokument rządowy USA, tzw. „Biała Księga”: Information Infrastructure Task Force, Intellectual Property [sic] and the National Information Infrastructure: The Report of the Working Group on Intellectual Property [sic] Rights, 1995 (Zespół Zadaniowy ds. Infrastruktury Informacyjnej, Własność Intelektualna a Krajowa Infrastruktura Informacyjna. Raport Grupy Roboczej do spraw Praw Własności Intelektualnej).
• An explanation of the White Paper: The Copyright Grab (Biała Księga objaśniona. Grabież praw autorskich), Pamela Samuelson, Wired, styczeń 1996.
• Sold Out (Wyprzedane), James Boyle, New York Times, 31 marca 1996.
• Public Data or Private Data (Dane publiczne czy dane prywatne), Washington Post, 4 listopada 1996.
• Union for the Public Domain – organizacja, która za swój cel stawia opór wobec przerostu potęgi praw autorskich i patentów i powrót do poprzedniego stanu.

Ten tekst został zamieszczony w książce Free Software, Free Society (Wolne oprogramowanie, wolne społeczeństwo. Wybrane eseje Richarda M. Stallmana).

ODSZKODOWANIA

Jeśli podróżujemy expresem, Express InterCity, EuroCity, EuroNight i pociąg ma opóźnienie, to od dnia 1 lipca 2011r. mamy prawo do odszkodowania w wysokości:

• 25% biletu w przypadku opóźnienia wynoszącego od 60 do 119 minut;

• 50% ceny biletu w przypadku opóźnienia wynoszącego 120 minut lub więcej.

W przypadku, jeśli wartość rekompensaty miałaby wynieść mniej niż 4 EUR, to wniosek nie jest rozpatrywany.

Przewoźnik na nasz wniosek wypłaci odszkodowanie w terminie miesiąca od otrzymania tego wniosku.

Odszkodowanie to może przybrać formę bonów bądź voucherów na inne przejazdy, chyba, że wyraźnie zaznaczymy, iż chcemy dostać rekompensatę w gotówce. Wypłacone odszkodowanie nie może zostać pomniejszone o koszty transakcji takich jak opłaty, koszty telekomunikacyjne czy znaczki.

Podstawą obliczenia wysokości odszkodowania jest rzeczywista cena biletu (uwzględnia ona wszelkie ulgi, zniżki i rabaty), natomiast do wysokości odszkodowania nie wlicza się innych opłat niż opłata za bilet (tj. rezerwacji miejsca w pociągu).

NIE ZAWSZE SIĘ NALEŻY

Musimy być świadomi, że odszkodowanie nie należy nam się w każdym przypadku, kiedy pociąg nie dotarł na czas. Odpowiedzialność odszkodowawcza przewoźnika kolejowego jest wyłączona w sytuacji, jeśli wykaże on, że:

• opóźnienie zostało spowodowane przez okoliczności zewnętrzne, których przewoźnik nie mógł uniknąć (np. trudne warunki atmosferyczne);
• wynikło z winy podróżnego;
• zostało spowodowane z winy osoby trzeciej (np. kradzież trakcji elektrycznej);
• podróżny został poinformowany o możliwym opóźnieniu przed zakupem biletu;
• jeśli pociąg ma opóźnienie 60 min, ale przewoźnik zaproponuje przejazd innym składem do miejsca docelowego (nawet inną trasą), to nie ma podstaw do wypłaty odszkodowania jeśli opóźnienie zastępczego pociągu nie przekroczy 1h;
• opóźnienie powstało poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

Wnioski o odszkodowanie można pobrać na stronie internetowej PKP InterCity, a po wypełnieniu przekazać do działów obsługi klienta (działają na większych dworcach), bądź wysłać do warszawy, na jeden z adresów PKP InterCity, podanych na stronie.

Przewoźnik ma na rozpatrzenie wniosku i wypłatę odszkodowania miesiąc od dnia jego otrzymania.

Jaw widać więcej z tym kłopotu, niż niejednokrotnie wyniesie potencjalny zwrot, ale … czemu pozostawić czyjąś niekompetencje i nasz dyskomfort bez odzewu? Może, jeśli na głowę PKP InterCity posypie się więcej wniosków o wypłatę odszkodowania zrozumieją, że nie można bezkarnie czerpać z portfela pasażera nie dając nic w zamian. Zatem, szerokiej drogi pociągu, obyś się nigdy nie opóźniał!

Zresztą zobaczcie i oceńcie sami :

Tutaj wyjaśnienie tematu nadpłynności polskich przedsiębiorców i pobudzaniu gospodarki przez opodatkowanie naszych przedsiębiorców :

Świadczenia pieniężne z ubezpieczenia chorobowego, przysługują osobom objętym ubezpieczeniem chorobowym obowiązkowo, tj.:

• pracownikom, z wyłączeniem prokuratorów i sędziów,
• członkom rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych,
• osobom odbywającym służbę zastępczą,

oraz osobom podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu dobrowolnie, czyli:

• wykonującym pracę nakładczą,
• wykonującym pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia oraz osobom z nimi współpracującym,
• prowadzącym pozarolniczą działalność oraz osobom z nimi współpracującym, duchownym,
• wykonującym odpłatnie pracę, na podstawie skierowania do pracy, w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania.

Wśród świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa można wyróżnić:

• zasiłek chorobowy,
• zasiłek wyrównawczy,
• zasiłek macierzyński,
• zasiłek opiekuńczy.

Zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek macierzyński i zasiłek opiekuńczy przysługują wszystkim osobom objętym ubezpieczeniem chorobowym, natomiast zasiłek wyrównawczy tym ubezpieczonym, którzy są pracownikami.

Kiedy wynagrodzenie za okres choroby?

Świadczeniem pieniężnym z tytułu choroby, które nie jest finansowane z ubezpieczenia chorobowego, jest wynagrodzenie, które przysługuje pracownikom, osobom wykonującym pracę nakładczą oraz osobom odbywającym służbę zastępczą (zasady jego przyznawania określa art. 92 Kodeksu pracy).

Chory pracownik, zachowuje prawo do wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, zaś pracownik, który ukończył 50 rok życia – za okres niezdolności do pracy trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego. Za czas niezdolności do pracy trwającej dłużej niż wspomniane 33 dni lub 14 dni (w przypadku pracownika w wieku powyżej 50 roku) w ciągu roku kalendarzowego pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy.

Okres 33 lub 14 dni ustala się sumując poszczególne okresy choroby w danym roku kalendarzowym. Do okresu tego wlicza się zarówno kolejne okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak i okresy, pomiędzy którymi wystąpiły przerwy.

Za okres choroby, pracownik otrzymuje co najmniej 80% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru, również w okresie pobytu pracownika w szpitalu, bowiem przepisy Kodeksu pracy nie przewidują innej wysokości z tego tytułu. Są jednak sytuacje, w których wynagrodzenie to powinno być wypłacone w wysokości 100% podstawy wymiaru. Z takim przypadkiem mamy do czynienia, kiedy niezdolność do pracy:

• została spowodowana wypadkiem w drodze do pracy albo w drodze z pracy,
• przypada na okres ciąży,
• powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek tkanek i narządów lub poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów.

Istotne jest, ze wynagrodzenie przysługujące za okres choroby nie podlega obniżeniu o 25% z powodu niedostarczenia zaświadczenia lekarskiego w terminie 7 dni od daty jego otrzymania.

Kiedy zasiłek chorobowy?

Zasiłek chorobowy z tytułu choroby trwającej łącznie dłużej niż odpowiednio 33 lub 14 dni w roku kalendarzowym, przysługuje począwszy od trzydziestego czwartego lub od piętnastego dnia tej niezdolności.

Zasiłek ten przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Warunek ten uważa się za spełniony także wówczas, kiedy nieprzerwana niezdolność do pracy powstała w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego z innego tytułu (np. jeśli ubezpieczony w dniu powstania niezdolności do pracy miał równolegle co najmniej dwa tytuły do ubezpieczeń, a podlegał ubezpieczeniu tylko z jednego tytułu).

Warunek powstania niezdolności do pracy w czasie ubezpieczenia chorobowego uważa się za spełniony także, jeśli niezdolność do pracy powstała w czasie przerw w ubezpieczeniu chorobowym spowodowanych: urlopem bezpłatnym, wychowawczym albo odbywaniem czynnej służby wojskowej. Wówczas zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres niezdolności do pracy przypadającej w czasie tych przerw. Jeśli jednak niezdolność do pracy trwa także po zakończeniu przerwy w ubezpieczeniu chorobowym, zasiłek chorobowy przysługuje za okres po tej przerwie.

Istotne jest, że ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku chorobowego dopiero po upływie okresu ubezpieczenia, tzw. okresu wyczekiwania. Dla osób, dla których ubezpieczenie chorobowe jest obowiązkowe, mają prawo do zasiłku chorobowego po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia. Osoby podlegające ubezpieczeniu chorobowemu dobrowolnie (np. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej), nabywają prawo do zasiłku chorobowego po upływie 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego.

Do tego okresu, od którego jest uzależnione prawo do zasiłku chorobowego, zalicza się także poprzednie okresy podlegania ubezpieczeniu chorobowemu (obowiązkowo i dobrowolnie), pod warunkiem, że przerwa w ubezpieczeniu nie przekroczyła 30 dni. Poprzednie okresy ubezpieczenia, mimo że przerwa w ubezpieczeniu jest dłuższa niż 30 dni, wlicza się tylko w sytuacji, kiedy przerwa między okresami ubezpieczenia jest spowodowana urlopem wychowawczym bezpłatnym czy też odbywaniem czynnej służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego.

Zasiłek chorobowy przysługuje nie tylko w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, ale też po jego ustaniu, jeśli niezdolność do pracy powstała w czasie trwania ubezpieczenia i trwa nieprzerwanie również po ustaniu tytułu ubezpieczenia. Zasiłek chorobowy przysługuje także wtedy, gdy niezdolność do pracy powstała już po ustaniu tytułu ubezpieczenia. W takim

przypadku musi trwać ona nieprzerwanie przez okres co najmniej 30 dni i powstać nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego. W przypadku choroby zakaźnej lub innej choroby, która ujawnia się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby (kod „E”), zasiłek chorobowy przysługuje, jeśli gdy niezdolność do pracy powstanie nie później niż w ciągu 90 dni od ustania tytułu ubezpieczenia.

Osobom, które podlegają ubezpieczeniu chorobowemu dobrowolnie zasiłek chorobowy przysługuje pod warunkiem ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego (np. zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej). W sytuacji, kiedy tytuł ubezpieczenia trwa nadal, a ustało jedynie ubezpieczenie chorobowe, zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres po ustaniu tego ubezpieczenia. W przypadku osoby prowadzącej działalność gospodarczą ustaniem tytułu ubezpieczenia chorobowego jest także zawieszenie wykonywania tej działalności, czyli w takim przypadku rozpatrywane jest prawo do zasiłku chorobowego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia.

Zasiłek chorobowy przysługuje w czasie choroby nie dłużej niż przez 182 dni, natomiast jeśli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą (kod „D” w zaświadczeniu lekarskim) albo gdy niezdolność do pracy przypada na okres ciąży (kod „B” w zaświadczeniu lekarskim), zasiłek chorobowy może być wypłacany za okres do 270 dni.

Wysokość zasiłku wynosi 80% wynagrodzenia stanowiącego podstawę jego wymiaru, natomiast za okres pobytu w szpitalu wynosi 70% podstawy wymiaru. Od 1 stycznia 2011 r. pracownik, który ukończył 50 rok życia, otrzymuje zasiłek chorobowy za okres pobytu w szpitalu od 15 do 33 dnia niezdolności do pracy w roku kalendarzowym, w wysokości 80% podstawy wymiaru zasiłku. Jeżeli niezdolność do pracy z powodu choroby:

• przypada na okres ciąży,
• powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy,
• powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek tkanek i narządów lub poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów,

zasiłek chorobowy przysługuje w wysokości 100% podstawy wymiaru.

Istotne jest, że zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy ubezpieczony jest obowiązany dostarczyć płatnikowi składek w ciągu 7 dni od daty jego otrzymania, w przeciwnym wypadku, zasiłek chorobowy ulega obniżeniu o 25% za okres od ósmego dnia orzeczonej niezdolności do pracy do dnia dostarczenia tego zaświadczenia.

Prawo do dobrowolnego objęcia ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi przysługuje:

• małżonkom pracowników skierowanych do pracy w przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, w stałych przedstawicielstwach przy Organizacji Narodów Zjednoczonych i w innych misjach specjalnych za granicą, a także w instytucjach, ośrodkach informacji i kultury za granicą,
• osobom, które z powodu sprawowania opieki nad członkiem rodziny spełniającym warunki do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego nie podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,
• obywatelom polskim wykonującym pracę za granicą w podmiotach zagranicznych oraz obywatelom polskim wykonującym pracę w podmiotach zagranicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli podmioty te nie posiadają w Polsce swojej siedziby ani przedstawicielstwa,
• studentom oraz uczestnikom studiów doktoranckich, jeżeli nie podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z innego tytułu,
• alumnom seminariów duchownych, nowicjuszom, postulantom i juniorystom do ukończenia 25 roku,
• odbywającym na podstawie nieodpłatnych umów cywilnoprawnych staż adaptacyjny wnioskodawcom – obywatelom państwa członkowskiego Unii Europejskiej w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego lub działalności regulowanej – w rozumieniu odpowiednio przepisów o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych lub przepisów o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania niektórych działalności,
• posłom do Parlamentu Europejskiego wybranym w Rzeczypospolitej Polskiej

Poza wyżej wymienionymi, dobrowolnie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają również osoby, które kontynuują ubezpieczenia emerytalne i rentowe po ustaniu tych ubezpieczeń, ale tylko wtedy, kiedy okres tego ubezpieczenia przekracza 10 lat, nie obowiązuje gwarancja wypłaty minimalnego świadczenia, w sytuacji gdy stan własnego konta ubezpieczonego nie będzie go zapewniał.

Od 1 września 2009r. wniosek o kontynuowanie ubezpieczeń wnioskodawca można złożyć wybranym przez siebie terminie (do tego dnia obowiązywała zasada mówiąca o terminie 30 dni od ustania obowiązkowych ubezpieczeń społecznych). Oczywiście takie dobrowolne ubezpieczenia emerytalne i rentowe mogą być kontynuowane tylko wtedy, kiedy osoba ubezpieczona nie ma innych tytułów pociągających za sobą obowiązek ubezpieczeń.

W momencie, kiedy ubezpieczony składający wniosek o kontynuowanie ubezpieczeń, uzyska znów tytuł do obowiązkowych ubezpieczeń (np. rozpoczyna pracę na podstawie umowy zlecenia, czy też zakłada własną działalność gospodarczą), podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu oraz rentowym i z tego tytułu powinien być zgłoszony do ubezpieczeń. Konsekwencją tego jest to, że od dnia powstania tytułu do obowiązkowych ubezpieczeń osoba ubezpieczona nie ma prawa kontynuować ubezpieczeń emerytalnego i rentowych.

Należy zaznaczyć, że ww. osoby dobrowolnie podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, nie podlegają ubezpieczeniom chorobowemu i wypadkowemu, a wyłącznie emerytalnemu i rentowym.

Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób dobrowolnie podlegających ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż kwota minimalnego wynagrodzenia, czyli od dnia 1 stycznia 2011 r. jest to 1386 zł.

Osoby podlegające dobrowolnie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym same zgłaszają się do właściwej jednostki Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i składają wniosek w sprawie objęcia ubezpieczeniami na formularzu ZUS ZUA „Zgłoszenie do ubezpieczeń/zgłoszenie zmiany danych osoby ubezpieczonej”. Konieczne jest też składanie deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA za każdy miesiąc kalendarzowy, (nawet wówczas, gdy w stosunku do poprzedniego miesiąca nie zaszły żadne zmiany) oraz do opłacenia składek na ubezpieczenia za dany miesiąc w terminie do 10 dnia następnego miesiąca.

Członek rodziny, czyli kto?

Dla potrzeb ubezpieczenia zdrowotnego, przez „członka rodziny” rozumie się:

• dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko przysposobione, wnuka albo dziecko obce, dla którego ustanowiono opiekę, albo dziecko obce w ramach rodziny zastępczej, do ukończenia przez nie 18 lat, a jeżeli kształci się dalej – do ukończenia 26 lat, natomiast jeżeli posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub inne traktowane na równi – bez ograniczenia wieku,
• małżonka,
• wstępnych pozostających z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym.

Katalog osób najbliższych, które mogą być uznane za członków rodziny – ma zamknięty charakter, tj. nie można zgłosić do ubezpieczenia zdrowotnego brata, siostry, teściowej, zięcia, wuja itd. Nie można również zgłosić do ubezpieczenia jako członka rodziny konkubenta czy konkubiny.

Zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonymi są zamieszkujący na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej (UE) lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu – członkowie rodzin osób podlegających obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu lub ubezpieczających się dobrowolnie i:

• posiadających obywatelstwo państwa członkowskiego UE lub państwa członkowskiego EFTA, zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego UE lub państwa członkowskiego EFTA, bądź
• nieposiadających obywatelstwa państwa członkowskiego UE lub państwa członkowskiego EFTA, legalnie zamieszkujących na terytorium innego niż Rzeczypospolita Polska państwa członkowskiego UE lub państwa członkowskiego EFTA

Przepisom podlegają także osoby, które uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą albo korzystają z ochrony czasowej na jej terytorium. Przy ustalaniu miejsca zamieszkania należy kierować się art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Co z podleganiem obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu członka rodziny?

Istotny jest fakt, że jako członka rodziny można zgłosić do ubezpieczenia zdrowotnego jedynie osobę, niepodlegającą obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Przewidziano jednak sytuacje, kiedy pomimo tego, że osoba posiada tytuł do objęcia jej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, to pierwszeństwo ma zgłoszenie tej osoby do ubezpieczenia zdrowotnego jako członka rodziny. W wyniku tego, status członka rodziny osoby opłacającej składkę na ubezpieczenie zdrowotne, zwalnia z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego:

uczniów oraz słuchaczy zakładów kształcenia nauczycieli w rozumieniu przepisów o systemie oświaty niepodlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu,

dzieci przebywające w placówkach pełniących funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze, opiekuńcze lub w domach pomocy społecznej, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu,

• dzieci do czasu rozpoczęcia realizacji obowiązku szkolnego nieprzebywające w placówkach pełniących funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze, opiekuńcze lub w domach pomocy społecznej, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu,
• studentów i uczestników studiów doktoranckich niepodlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu,
• osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu,
• osoby, które uzyskały w RP status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, zostały objęte indywidualnym programem integracji na podstawie przepisów o pomocy społecznej, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu,
• osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne lubdodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnegowychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłkudla bezrobotnych na skutek upływu ustawowegookresu jego pobierania, przyznane na podstawieprzepisów o świadczeniach rodzinnych, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu,
• osoby objęte indywidualnym programem zatrudnienia socjalnego lub realizujące kontrakt socjalny w wyniku zastosowania procedury, o której mowa w art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu,
• osoby uprawnione do świadczeń alimentacyjnych na podstawie ugody sądowej lub prawomocnego orzeczenia sądu niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu.

Warto wiedzieć również, że od 1 stycznia 2009 roku status członka rodziny nie zwalnia z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego bezrobotnych niepodlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Dlatego też w przypadku, kiedy dany bezrobotny spełnia warunki do zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny osoby ubezpieczonej –na przykład jako małżonek pracownika – to podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu jako bezrobotny, nie zaś jako członek rodziny osoby ubezpieczonej.

Zgłoszenie do ubezpieczenia

Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, a także osoba, która zawarła umowę dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego, są zobowiązane do zgłoszenia członków rodziny do ubezpieczenia zdrowotnego. Zgłoszenie członka rodziny do ubezpieczenia zdrowotnego kierowane do ZUS powinno być dokonane na formularzu – ZUS ZCNA (zgłoszenie danych o członkach rodziny dla celów ubezpieczenia zdrowotnego). W przypadku osób, które są zgłaszane do ubezpieczenia zdrowotnego za pośrednictwem płatnika – wspomniany formularz przesyła do ZUS płatnik tych osób. Dopiero fakt zgłoszenia sprawia, że członek rodziny nabywa uprawnienia do uzyskania świadczeń w ramach ubezpieczenia zdrowotnego.

Za członka rodziny – co istotne – nie jest odprowadzana składka na ubezpieczenie zdrowotne. Osoba opłacająca składkę na ubezpieczenie zdrowotne i zgłaszająca członka rodziny do ubezpieczenia zdrowotnego nie ponosi z tego tytułu żadnych opłat.

Warto zaznaczyć, że wyrejestrowanie z ubezpieczenia zdrowotnego członka rodziny następuje za pośrednictwem podmiotu, który pośredniczył w zgłoszeniu danej osoby do ubezpieczenia zdrowotnego.

Od 31 sierpnia br weszły zmiany do programu „Rodzina na swoim”. Mimo, że państwo nadal będzie dopłacało połowę odsetek przez 8 lat, to jednak zmieniły się zasady przyznawania ulgowych kredytów.

„Rodzina na swoim” dla rodziny?

Z kredytu preferencyjnego mogą skorzystać małżeństwa i osoby samotne wychowujące dzieci. Mogą się o niego starać – po zmianach – osoby samotne, posiadające status tzw. singla, jednak w takim przypadku obowiązują większe ograniczenia, związane z rodzajem i wielkością nabywanej nieruchomości. Kolejnym ograniczeniem jest wiek, o kredyt w ramach programu mogą się bowiem starać tylko ci, którzy nie ukończyli 35 r. życia, przy czym to kryterium dotyczy obojga małżonków. Kryterium wiekowe nie obowiązuje w przypadku, kiedy o kredyt ubiega się osoba samotnie wychowująca dzieci.

Bez luksusów

By sięgnąć po kredyt z dopłatą, lokal musi spełniać też kryteria cenowe i powierzchniowe. Małżeństwa i osoby samotnie wychowujące dzieci mogą uzyskać kredyt na mieszkanie do 75m², a w przypadku domu – do 140m². Dopłaty przysługują jednak wyłącznie do części mieszkania (50m² dla mieszkania i 70m² dla domu). Limit powierzchni dla singli wynosi 50m², zaś dopłatę dostaną oni tylko do 30m². Nadwyżkę metrażu trzeba zatem sfinansować samemu.

W programie „Rodzina na swoim” uczestniczy 21 banków. Procedura udzielania kredytu z dopłatą jest taka sama jak w przypadku innych kredytów – należy dostarczyć komplet dokumentów o zarobkach i stanie prawnym nieruchomości. Osoby, które mają zbyt niską zdolność kredytową przy osiąganych dochodach, mogą skorzystać ze wsparcia no. Rodziców (biorą kredyt wspólnie). Warto pamiętać, że choć dopłata państwa do kredytu jest taka sama (tj, połowa odsetek liczonych wg. stopy referencyjnej, którą stanowi stawka WIBOR 3M, powiększona o 2 pkt.proc), to marże, prowizje i sposób wyliczania stawki bazowej oprocentowania jest uzależniony od banku, warto zatem porównać oferty zanim zdecydujemy się na dany bank, bowiem różnice w ratach mogą być znaczne.

Istotne jest to, ze kredytobiorcy nie są zobowiązani korzystać z usług danego banku do końca spłaty. Po ośmiu latach będą mogli zastanowić się nad usługami innego banku oferującego tańszy kredyt, bez konieczności zwrotu odsetkowej dotacji.

Masz mieszkanie? Zapomnij o programie

Kredyt należy wykorzystać zgodnie z celem na jaki został przydzielony. Jeśli uzyskamy prawo własności do innego mieszkania utracimy dopłatę chyba, że mieszkanie to odziedziczymy. W przypadku, kiedy mamy mieszkanie lokatorskie, należy się go zrzec w ciągu 6 miesięcy od zamieszkania we własnych czterech katach, kupionych według zasad programu.

Jeżeli nasi radzący szybko się nie opamiętają, to czy podzielimy losy Grecji ?

Istnieje taka możliwość, wydaje mi się że już najwyższy czas wprowadzić radykalne oszczędności. Niestety nasz rząd wybiera inną drogę, zwiększa podatki i obciążenia fiskalne obywateli i firm. Może była by to jakaś droga ale pod warunkiem jednoczesnego ciecia wydatków. Inaczej tylko rozrasta sie sfera budżetowa naszego kraju wchłaniając kolejne miliardy naszych pieniędzy.

Źródło : http://www.nbp.pl/Home.aspx?f=statystyka/zadluz.html

Popularność słowa „Coaching” z każdym rokiem zwiększa się w postępie geometrycznym. Świadczy o tym wciąż zwiększająca się ilość wydawnictw poświęconych temu tematowi, czy mnogość ofert szkolenia w zakresie. Na uwagę zasługuje również fakt otwierania przez uczelnie państwowe, studiów podyplomowych z coachingu.

Niestety, stale rosnąca popularność przyczyniła się do zamieszania w sferze samej nazwy.

Mianowicie „Coaching”, jest często mylony z innymi pokrewnymi technikami takimi jak:

Mentoring, trenerstwo, consulting i doradztwo. Na pierwszy rzut oka różnica może być niedostrzegalna, tymczasem jest ona zasadnicza.

Wyżej wymienione metody zakładają stosunek nadrzędności (Mentora, trenera) nad klientem. Autorytety występują tutaj w roli specjalisty danej dziedziny. Narzucają klientowi pewne zasady, sposób myślenia czy zachowania. Istotnym jest fakt, że w tych systemach odpowiedzialnością za nieudany proces obarczany jest nauczyciel.¹

W coachingu mamy do czynienia z równorzędnością na linii Coach – Klient. Transformacji uległ również sposób współpracy. Odgórna nauka zastąpiona została przez dialog, w którym Coach poprzez zadawanie odpowiednich pytań zmusza niejako klienta do odnalezienia odpowiedzi we własnych zasobach. Jeśli jest to niemożliwe, to wskazuje jedną z możliwych ścieżek do ich pozyskania. W momencie, kiedy dialog jest niewystarczającym narzędziem Coach obserwuje działanie klienta w pewnych sytuacjachi poprzez komunikat zwrotny przedstawia postępy, a także nad czym można by jeszcze popracować.²

Coach, w procesie coachingu, jawi się jako przyjaciel klienta. Ważna jest atmosfera wiary i zaufania każdej ze stron. Klient musi mieć świadomość, że może się zwierzyć i nie będzie to użyte przeciwko niemu, ale z pożytkiem dla niego. W wielu przypadkach jest tak, że Coach uczestniczy w życiu rodzinnym (life coaching), czy w życiu zawodowym (bussiness coaching) klienta. Ma to na celu przekazanie informacji zwrotnych ukazujących postęp lub

jego brak w interesujących sferach.³

Przedefiniowaniu został sam cel. Celem nie jest osiągnięcie mierzalnego sukcesu, ale wyposażenie lub rozwinięcie zasobów klienta, które pozwolą mu osiągnięcie pożądanych rezultatów. Dlatego też, Coach nie musi być specjalistą/autorytetem w danej dziedzinie (Np. prowadzenie określonego biznesu, funkcjonowania rodziny, czy zasad szkoleniowych sportowca). Powinien natomiast mieć wysoko rozwinięte zdolności komunikacyjne

i dysponować wiedzą z zakresu rozwoju osobistego, motywacji, mowy ciała i NLP.⁴

Przesunięty został również ciężar inicjatywy i odpowiedzialności. Tutaj jest to w pełnej gestii klienta. To klient szuka Coacha, to klient musi odpowiedzieć sobie na istotne pytania, to klient musi dołożyć wszelkich starań do zmiany niektórych wzorców myślowych. Coach zadaje pytania, słucha i nadaje komunikaty zwrotne.⁵

Zdaję sobie sprawę, że ten tekst może nie w pełni odpowiadać na pytanie „Czym jest Coaching?”. Wynika to z trudnością jednoznacznego zdefiniowania coachingu, spowodowaną między innymi różnicami kulturowymi, ale też podejściem do tematu przez samych Coachów. Skupiłem się zatem na przedstawieniu głównych założeń i różnic pomiędzy innymi technikami.

Jeśli jednak ktoś poszukuję krótkiej i zwięzłej definicji Coachingu, to proponuję tę:

„Coaching–procesdoskonaleniakwalifikacjipod kierunkiemtreneraprzez nabywanie nowych umiejętności, korygowanie nieskutecznych zachowań. Polega na obserwacji osoby szkolonej w trakcie wykonywanej pracy, samoocenie, informacji zwrotnej i planowaniu nowych strategii postępowania”⁶

1 A. Ratajczyk i P. Filipczuk, „Coaching i inne dyscypliny”,http://www.iccpoland.pl/Artykuly/, 26.11.2011

2 P.Wiśniewski, „Czym jest Coaching – czyli istota coachingu”, http://kadry.nf.pl/Artykul/ , 26.11.2011

3 Kazimierz F. Nalepa, „Rodzaje Coachingu”, http://kadry.nf.pl/Artykul/ , 26.11.2011

4 Arkadiusz Podlaski, „Definicja Coachingu”. http://fortius.pl/definicja-coachingu/ , 26.11.2011

5 A. Ratajczyk i P. Filipczuk, „Coaching i inne dyscypliny”,http://www.iccpoland.pl/Artykuly/, 26.11.2011

6 j.w.

Co to są kompetencje?

Wspomniane kompetencje są zbiorem określonych charakterystyk zapewniających efektywne i ponadprzeciętne osiągnięcia w pracy. Typowe kompetencje menedżerskie na przykład dotyczą umiejętności takich jak zarządzanie zmianą, przywództwo, czy też bycie innowacyjnym.

Pojęciu „kompetencje” przypisywane są najczęściej dwa różne znaczenia, a mianowicie:

• zdolność skutecznej realizacji określonych zadań związanych z pracą lub osiągania pożądanych, wymiernych wyników;
• zdolność realizacji konkretnych wzorców zachowań.

Słownik wyrazów obcychdefiniuje kompetencje jako „zakres wiedzy, umiejętności i odpowiedzialności, a także pełnomocnictw i uprawnień, nadany na podstawie kwalifikacji do działania i decydowania oraz wydawania sądów”. Jedną z najprostszych definicji jest jednak ta, która określa je jako „dyspozycje w zakresie wiedzy, umiejętności i postaw, pozwalające realizować zadania zawodowe na odpowiednim poziomie”.

Kompetencje są pojęciem szerszym niż kwalifikacje i „obejmują swoim zakresem ogół trwałych właściwości człowieka, tworzących związek przyczynowo-skutkowy z osiąganymi przez niego wysokimi i/lub ponadprzeciętnymi efektami pracy, które mają swój uniwersalny wymiar”.

Kompetencje są również definiowane w literaturze jako „suma wiedzy i umiejętności oraz sposób zachowania, niezbędne do optymalnego realizowania określonych ról organizacyjnych”. Kompetencja jest zatem czymś więcej niż tylko samą umiejętnością czy sprawnością nabytą w drodze wyuczenia. Tworzą je: umiejętności, sprawności oraz zbiory wiadomości, a także stopień przekonania osoby o potrzebie posługiwania się tą zdolnością.

Z.Wiatrowski upatruje u źródeł kompetencji kwalifikacje pracownicze i analizuje je w następujących aspektach:

• społeczno-moralnym, który zapewnia powinnościowe traktowanie zadań zawodowych;
• fizycznym i zdrowotnym, który gwarantuje wysoki poziom sprawności działania zawodowego;
• profesjonalnym, gwarantującym wysoki poziom struktury czynnościowej, motywacyjnej oraz umiejętnościowej.

Powyższe wzbogaca się także o mobilność zawodową, elastyczność a także inicjatywność i przedsiębiorczość.

Cechy postaw jako element kwalifikacji, analizowanych w odniesieniu do kontekstu pracy pozwalają na dostrzeżenie nowych zachowań, które wynikają z przemyśleń i oraz z nabywanego doświadczenia zawodowego, a dotyczą potrzeby włączania nowych informacji, rozwiązań technicznych do istniejących już struktur oraz obserwowania zmian zachodzących w wyniku ich zastosowania.

Podstawową cechą kompetencji jest ich związek z określonym zadaniem bądź też z działalnością zawodową. Kompetencja jest pewną ukrytą cechą przejawiającą się w zachowaniach. Związek kompetencji i zadań zawodowych nie zawsze jest jednoznaczny – niektóre zadania wymagają kilku kompetencji w innych dla danego zadania wystarczy jedna kompetencja, może wystąpić też sytuacja w której jednak kompetencja będzie związana z jedną kategorią zadań, a inna może być wykorzystywana w różnych zadaniach. Kolejna kluczowa cecha kompetencji to ich zmienność, a co za tym idzie rozwój. W myśleniu o zadaniach do wykonania ważne są wyłącznie te dyspozycje, które można kształcić, rozwijać, doskonalić, a dzięki temu można myśleć o zarządzaniu kompetencjami zawodowymi. Wyróżnikiem kompetencji jest też mierzalność kompetencji, który to wymóg możliwości dokonania pomiaru ma kluczowe znaczenie przy próbach zastosowania systemu kompetencji zawodowych.

Rodzaje kompetencji

Za podstawę klasyfikacji kompetencji można przyjąć struktury umiejętności kluczowych, które są ich pierwszym kryterium typologicznym. Innym kryterium może być charakter pracy oraz jego złożoność, z czego wynika konstruowanie struktur kompetencji zawodowych i odnoszenia ich do specyfiki różnych zawodów. Cechy osobowościowe z kolei czynią kompetencję kategorią podmiotową, która także jest podstawą wyodrębniania kolejnych struktur.

Najczęściej klasyfikowanie kompetencji odbywa się według następujących kryteriów:

• źródło nabywania kompetencji (kompetencje formalne i rzeczywiste);
• zakres merytoryczny (kompetencje wąskie i szerokie);
• dostępność (kompetencje własne przedsiębiorstwa i „wypożyczone”);
• przeznaczenie (kompetencje generalne, wspólne dla wszystkich pracowników oraz specjalistyczne);
• perspektywa czasowa (kompetencje aktualne i antycypowane);
• szerokość oddziaływania (kompetencje wąskie niezbędne na konkretnym stanowisku pracy i kompetencje szerokie, istotne w szeroko rozumianym środowisku społecznym);
• mierzalność (łatwo bądź trudno mierzalne);
• własność (kompetencje indywidualne i grupowe);
• treści (kompetencje zawodowe, społeczne, biznesowe i konceptualne);
• dokładność definiowania (zdefiniowane ogólnie bądź szczegółowo)Z kolei A.Pocztowski w swoich opracowaniach wyróżnia:

• kompetencje podstawowe, które mają zasadnicze znaczenie dla prawidłowego wykonania danej pracy;
• kompetencje wyróżniające, które odróżniają pracownika efektywnego od pozostałych.
• Wśród wydzielonych grup kompetencji najważniejsze dla organizacji są kompetencje kluczowe, które mogą odnosić się zarówno do konkretnych pracowników, jak i do stanowisk pracy czy organizacji jako całości. Zaliczane są do nich: wiedza, doświadczenie oraz umiejętności, kreatywność i innowacyjność, samodzielność, odpowiedzialność, przedsiębiorczość, orientację biznesową, profesjonalizm, decyzyjność, skuteczność i efektywność, komunikatywność, zdolność do współpracy, postępowanie etyczne, inteligencję, kulturę osobistą i pracy, asertywność. Kluczowe kompetencje przedsiębiorstwa są często traktowane jako „zbiory kompetencji wszystkich pracowników firmy” bądź jako szczególne możliwości techniczne, organizacyjne, finansowe, marketingowe przedsiębiorstwa, które przy odpowiednim sposobie ich wykorzystania, mogą stać się źródłem przewagi konkurencyjnej organizacji. Ich pełny zbiór obejmuje:

1.Interaktywne wykorzystanie narzędzi (języków, technologii informacyjnej) w efektywnym współdziałaniu w środowisku opisanym zależnościami dotyczącymi min.

• interaktywnego wykorzystania języka, symboli, tekstu w odniesieniu do umiejętności językowych, matematycznych i technicznych;
• interaktywnego wykorzystania informacji i wiedzy poprzez krytyczną refleksję nad istotą samej informacji;
• interaktywnego wykorzystania technologii.

2.Współdziałanie w niejednorodnych zespołach będących wynikiem procesów integracyjnych oraz globalizacyjnych, w których praca wymaga;

• nawiązywania dobrych kontaktów;
• współpracy w różnych zespołach roboczych;
• zarządzania i rozwiązywania konfliktów w różnych sytuacjach i na różnych stopniach organizowania i kierowania zespołami.

3.Działania autonomiczne sprowadzające się do ponoszenia osobistej odpowiedzialności za własne życie oraz los wymagają:

• zdolności uświadamiania sobie własnej indywidualności, tożsamości i potrzeb;
• formułowania i realizowania celów i planów życiowych zgodnych z oczekiwaniami i potrzebami;
• uznawania swoich należnych praw i ich egzekwowania

Zarządzanie kompetencjami

Zarządzanie kompetencjami (ZK) to zarządzanie wszystkimi kompetencjami występującymi w organizacji. Można tez wyróżnić zarządzanie kompetencjami zawodowymi (ZKZ) czyli sposób prowadzenia polityki personalnej w organizacji polegający na tym, że kompetencje stają się ogniwem łączącym działania z zakresu rekrutacji i selekcji, ocen pracowników, szkoleń, ścieżki kariery, systemów motywacyjnych. Kompetencje są więc przydatne do ustalenia kryteriów nie tylko w procesie rekrutacji, ale także do oceny pracowników, ich rozwoju oraz identyfikacji następców. Dla każdej firmy zestaw kompetencji powinien być wyjątkowy w przeciwnym bowiem razie przedsiębiorstwo przyjmuje ogólny model, który będzie miał niski wskaźnik dostosowania się do specyfiki branży, stylu pracy menedżerów oraz kultury organizacyjnej.

Prawidłowo zaprojektowany i wdrożony system zarządzania kompetencjami umożliwia zintegrowanie poszczególnych dziedzin zarządzania zasobami ludzkimi. Dzięki temu realne staje się podejmowanie wszystkich decyzji dotyczących polityki personalnej na podstawie jednoznacznie określonych zasad – przyjętych w organizacji modeli kompetencji.

Istotą zarządzania kompetencjami zawodowymi jest zaś wprowadzenie wspólnego zbioru kryteriów podejmowania decyzji kadrowych dzięki czemu możliwe jest wypracowanie uniwersalnych definicji czynników determinujących efektywność pracowników. Kompetencje są tu postrzegane jako narzędzie zarządzania procesami kadrowymi.

Justyna Gul

Bibliografia:

J.Pickford (red.nauk) „Zarządzanie zasobami ludzkimi dla studiów MBA”, K.E.LIBER, Warszawa 2003r.,

S.Whiddett, S.Hollyforde „Modele kompetencyjne w zarządzaniu zasobami ludzkimi”, Oficyna Ekonomiczna, Kraków 2003r.,

Słownik wyrazów obcych”, PWN, Warszawa 1994r.,

G.Filipowicz „Zarządzanie kompetencjami zawodowymi”, PWE, Warszawa 2004r.,

A.Pocztowski „Zarządzanie zasobami ludzkimi. Strategie – procesy-metody”, PWE, Warszawa 2003r.,

J.P.Lendzion, A.Stankiewicz-Mróz „Wprowadzenie do organizacji i zarządzania”, Oficyna Ekonomiczna, Kraków 2005r.,

Z.Wiatrowski „Edukacja ogólnotechniczna i informatyczna w warunkach cywilizacyjnych pierwszego dwudziestolecia XX wieku” [w:] M.Kajdasz-Aquil, A. Michalski (red.nauk.) „Edukacja techniczna i informatyczna. Poglądy, wyzwania, możliwości”, Akademia Bydgoska, Bydgoszcz 2003r.,

B.Baraniak „Metody badania pracy”, Wydawnictwo Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2009r.,

G.Filipowicz „Zarządzanie kompetencjami zawodowymi”, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2004r.

W Polsce taka możliwość pojawiła się stosunkowo niedawno (została wprowadzona 31 marca 2009 roku) ale choć to jedno z możliwych rozwiązań problemów, to w praktyce jest procesem dość trudnym i czasochłonnym.

Upadłość może być ogłoszona tylko raz na dziesięć lat. Istotne jest to, że z ogłoszenia bankructwa skorzystać mogą skorzystać tylko osoby, które znalazły się w trudnej sytuacji nie ze swojej winy (tj. straciły pracę, zachorowały itd.). Jeśli zatem ktoś notorycznie nie spłacał zaciąganych kredytów, to to zjawisko niestety go nie dotyczy szczególnie, jeśli jeden kredyt spłacał drugim.

Starając się o ogłoszenie upadłości należy się także liczyć z tym, że majątek, na przykład mieszkanie czy samochód, osoby, która złoży do sądu wniosek, zostanie zlicytowany, czyli sprzedany przez syndyka. Dłużnik dostanie jedynie pieniądze na wynajęcie mieszkania przez rok. W praktyce oznacza likwidację majątku, a uzyskane ze sprzedaży kwoty zostaną przeznaczone dla wierzycieli na poczet zadłużenia.

Ogłoszenie upadłości (nawet licytacja majątku) nie oznacza jednak, że wszystkie długi znikną. Sąd określi plan spłaty wierzycieli, określając w jakim zakresie oraz w jakim czasie (nie dłuższym jednak niż pięć lat) osoba, która ogłosiła upadłość, jest zobowiązana spłacać należności niezaspokojone oraz jaka część zobowiązań po wykonaniu planu spłaty, zostanie umorzona.

W razie wystąpienia czasowej przeszkody w uiszczaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieje możliwość modyfikacji planu spłaty. W takim przypadku Sąd, po wysłuchaniu wierzycieli, będzie mógł przedłużyć okres spłaty, ale nie więcej niż o dwa lata

Osoba, która ogłosiła upadłość, będzie poddana też kontroli Sądu tj. musi składać corocznie, do końca kwietnia, sprawozdania z wykonania planu spłaty wierzycieli za poprzedni rok kalendarzowy, w którym wykazuje osiągnięte przychody, spłacone kwoty, a także nabyte składniki majątkowe o wartości przekraczającej dwukrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę. Po wykonaniu przez upadłego określonych przez Sąd w planie spłaty obowiązków, Sąd ten wydaje postanowienie o umorzeniu niezaspokojonych zobowiązań, objętych planem spłaty, a także o zakończeniu postępowania upadłościowego.

Starając się o ogłoszenie upadłości konsumenckiej dłużnik musi pamiętać o rzetelnym wywiązywaniu się ze swoich zobowiązań i realizacji planu ustalonego przez Sąd. Jeżeli dłużnik nie będzie dobrowolnie spłacał swych zobowiązań zgodnie z planem lub zaciągnie kolejne zobowiązania, albo nie będzie współpracować z organami prowadzącymi postępowanie, zostanie ono umorzone. Tym samym swoje należności będzie musiał regulować na ogólnych zasadach.

Warto zatem wykorzystać szansę stworzoną dla dłużnika i otrzymaną przez Sąd, a jeśli już doszło do powstania zadłużenia, starać się zrobić wszystko by uregulować powstałe długi. Jest też druga strona medalu – nie należy bowiem oczekiwać, iż wejście w życie przepisów o upadłości, w istotny sposób polepszy sytuację przedsiębiorców, którzy nie są w stanie odzyskać należności od konsumentów – dłużników. Zanim odzyskają swoje wierzytelności, może minąć wiele miesięcy …

Zaczynamy

Nazwa firmy– może to być Twoje imię i nazwisko, imię, bądź nazwa zupełnie z Tobą się nie kojarząca. W takim przypadku najlepiej, jeśli będzie się ona kojarzyła z branżą w której masz zamiar działać (np. salon piękności „Afrodyta”).

Zakres działalności – zastanów się, czym dokładnie chcesz się zajmować. Są dwie tendencję jeśli chodzi o prowadzenie działalności – specjalizacja i dywersyfikacja. W pierwszym przypadku specjalizujesz się w świadczeniu określonych usług w wąskim zakresie (tu musisz być prawdziwym specjalistą, by skłonić klientów do wyboru Twojej firmy – np. Jan Kowalski. Doradztwo podatkowe lub Miranda Zielińska – makijaż ślubny). Druga strategia zakłada rozszerzanie działalności – oprócz makijażu ślubnego może warto założyć też salon sukien ślubnych, zająć się cateringiem i wybudować dom weselny, lub iść zupełnie w innym kierunku i otworzyć na przykład sklepik ze zdrową żywnością). Obie te teorie maja swoich zwolenników i przeciwników, ale każda działalność podparta dobrą analizą konkurencji, dobrym biznesplanem i właściwym zarządzaniem i oferująca wysoki poziom usług czy towaru ma szansę na rozwój.

Pieniądze na początek – Bez pieniędzy nie zrobisz nic, co wcale nie oznacza, że nie masz szans na swoją działalność. W Polsce dostępnych jest kilkanaście możliwych źródeł finansowania działalności, poczynając od najpopularniejszej – pożyczek od rodziny czy kredytów bankowych poprzez środki unijne po skorzystanie z wsparcia aniołów biznesu.

Rejestracja

Zgodnie z przepisami znowelizowanej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorcy powinni móc załatwić rejestrację firmy w jednym okienku. Mimo, iż przepisy te obowiązują od 31 marca 2009 r. i miały wykluczyć wizyty w poszczególnych urzędach (miasta, skarbowy, statystyczny i ZUS), to wciąż nie upraszczają sprawy. W praktyce przedsiębiorcy co prawda mogą załatwić swoją sprawę w jednym okienku tyle tylko, że w każdym z czterech urzędów (zaś w niektórych, np. w US, nadal trzeba pojawiać się kilkakrotnie). Wynika to z faktu, iż choć urzędnicy miejscy prześlą złożony przez przedsiębiorcę tzw. zintegrowany wniosek do pozostałych urzędów, to pracownicy US oraz ZUS i tak zwrócą się do niego z prośbą o osobiste stawiennictwo i wypełnienie kolejnych dokumentów.

Wspomniany zintegrowany wniosek jest jednocześnie wnioskiem o wpis do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON), zgłoszeniem identyfikacyjnym lub aktualizacyjnym, zgłoszeniem płatnika składek lub zmiany danych w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych albo zgłoszeniem oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia społecznego rolników. Urząd, w którym przedsiębiorca składa taki wniosek, ma trzy dni na przesłanie pocztą kopii wystawionego zaświadczenia o zarejestrowaniu działalności do pozostałych urzędów.

Pieczątka, bank

Pieczątka – jest konieczna, jeśli chcesz wystawiać faktury czy założyć konto w banku. Na niej powinny znaleźć się takie dane, jak: nazwa firmy, adres, telefon, a także numery REGON i NIP. Koszt jej wyrobienia to ok. 20zł.

Firmowe konto w banku – jest niezbędne do rozliczeń, chociażby z urzędem skarbowym. Zakładając konto, dokładnie przeanalizuj oferty banków zwracając uwagę na koszty prowadzenia rachunku i dodatkowych usług, np. przelewów. W momencie podpisania umowy musisz mieć przy sobie zaświadczenie o wpisie do ewidencji gospodarczej, REGON i pieczątkę firmową.

Składki na ZUS

Jeśli zakładasz po raz pierwszy własną firmę, możesz liczyć na niższe składki na ZUS. Dotyczy to osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych, które:

• nie prowadzą lub w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej nie prowadziły pozarolniczej działalności,
• nie wykonują działalności gospodarczej na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub poprzednim roku kalendarzowym wykonywały w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej.

Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne dla tych osób w 2011 r. stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa niż 415,80 zł (30% kwoty minimalnego wynagrodzenia w 2011 r.). Za 2011 r. składka na ubezpieczenia społeczne wyżej wymienionych osób nie może być niższa niż:

81,16 zł - (tj. 19,52%) na ubezpieczenie emerytalne

24,95 zł – (tj. 6%) na ubezpieczenia rentowe

10,19 zł – (tj. 2,45%) na ubezpieczenie chorobowe

Zatem… do dzieła!

Prokrastynacja i nieumiejętne zarządzanie sobą w czasie, to dwa najmocniejsze hamulce blokujące nas w drodze do sukcesu. Nikt nie zliczy, ile nerwów i nieprzespanych nocy kosztuje nas wieczne odkładania zadań i obowiązków na jutro. Zadań, które przecież moglibyśmy wykonać od ręki. Tak samo niepoliczalne wydają się być niezrealizowane, czy też zrealizowane w stopniu niezadawalającym projekty, których jedynym fatum było kiepskie zarządzanie czasem przez realizatorów.

Książka pt: „Zjedz tę żabę!”, której twórcą jest ceniony autor książek o charakterze rozwojowym Brian Tracy, to panaceum na wcześniej wskazane problemy. Oczywiście, nie jest to pierwsza książka o tej tematyce, na rynku jest wiele poradników mówiących o tym jak przetrwać w morzu obowiązków. To, co wyróżnia akurat ten tytuł, to prosty i sugestywny styl autora łatwo docierający do czytelnika, a co najważniejsze, pobudzający jego wyobraźnie.

Książka jest podzielona na 22 rozdziały, z czego, 21 to omówienie technik, które mają na celu zwiększenie naszej produktywności i poradzenie sobie z mnogością zadań. W każdym rozdziale możemy wyróżnić 4 segmenty. Pierwszym z nich jest motywujący do działania cytat Napoleona Hilla, prekursora nowoczesnego rodzaju pisarstwa znanego jako literatura osobistego sukcesu. Następnym, najczęściej w formie opowieści, opis problemu, z którym często mamy do czynienia. Trzeci segment to opis proponowanej metody. Ostatni zaś, to krótkie streszczenie rozdziału. Taka konstrukcja sprawia, że książkę czyta się naprawdę dobrze i trudno się od niej oderwać, a z racji tego, że jest dość krótka, możemy do niej wracać nawet kilka razy w tygodniu. W ostatnim rozdziale autor wypunktował wszystkie metody zawarte w książce i przedstawił ich krótką charakterystykę ułatwiająca przypominanie sobie materiału.

Gorąco polecam tę książkę osobom, które mają problem ze skutecznym zaplanowaniem działań wiodących nas do sukcesu, a także osobom pragnącym polepszyć swoje zdolności w tej dziedzinie. Oczywiście, należy pamiętać, że wiedza nie przybliży nas do celu. Trzeba jeszcze pamiętać o wytrwałym wprowadzaniu jej w życie i ciągłym jej przypominaniu.

Zresztą zobaczcie sami, jak drobna zmiana użytych słów zmienia nasze spostrzeganie problemu. Film jest najlepszym dowodem tego, że dobry marketingowiec jest skarbem w firmie.

Jeżeli mail zawiera ofertę firmy wysyłającej go, to już jest to informacja handlowa na którą należy wyrazić zgodę.

Według urzędowej interpretacji dokonanej przez UOKiK, spam to informacja przesłana drogą elektroniczną (nie tylko informacja handlowa), która spełnia łącznie następujące warunki: jej treść i kontekst są niezależne od tożsamości odbiorcy, ponieważ potencjalnie może być skierowana do wielu innych osób. Odbiorca nie wyraził wcześniej zgody na otrzymanie wiadomości, przy czym zgoda taka musi być wyraźna, możliwa do weryfikacji, zamierzona i zawsze odwoływalna, z okoliczności wynika, że wysyłający odniesie większe korzyści z faktu wysłania wiadomości w stosunku do korzyści, jakie odniesie odbiorca w związku z jej odbiorem.

Ponadto UOKiK, wskazuje, że przesyłanie, pod pozorem pytania o zgodę na przekazywanie informacji handlowych, wiadomości, które de facto już zawierają takie informacje, jest działaniem sprzecznym z ustawą.

Czyli zgodnie art. 10 ust. 1 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną rozsyłanie takich wiadomości jest zabronione i podlega z art 24 punkt 1 karze grzywny.

Może trosze na wyrost ale spodziewam się iż zarzucą mi Państwo, że skoro czyjś adres jest publicznie dostępny można uznać że jego właściciel wyraża zgodę na takie wiadomości. Więc chciałbym jeszcze przytoczyć art 4 w/w ustawy mówiący „Jeżeli ustawa wymaga uzyskania zgody usługobiorcy, to zgoda ta nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści.”

Tak więc jeżeli ktoś uporczywie będzie zapychał naszą skrzynkę SPAMEM to zgodnie z art. 24 punkt 2 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną możemy wnieść do sądu wniosek o jego ukaranie.

Należy również pamiętać iż w sytuacji kiedy adres poczty elektronicznej identyfikuje osobę fizyczną, dotyczy to wszystkich adresów w formie imie_nazwisko@poczta.pl, to przesyłanie spamu jest kategorycznie zabronione. Taki adres bezsprzecznie należy do kategorii danych osobowych i podlega ochronie również na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych.

Podstawy prawne:

Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 8.06.2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) – Dz.U. UE L 178 z dn. 17.7.2000 r., str. 1-16.; Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 12.07.2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) – Dz.U. UE L 201 z dn. 31.7.2002 r., str. 37-47.; Ustawa z dn.18.07.2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną – Dz.U. Nr 144, poz. 1204 z późn. zm.; Ustawa z dn. 16.04.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji – tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.; Ustawa z dn. 29.08.1997 r. o ochronie danych osobowych – tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm. ściśle określają możliwości używania adresów e-mail oraz wysyłania wiadomości handlowych.

Jak płacić?

Na wskazane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych rachunki bankowe płatnik dokonuje wpłat w podziale na: ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych. Należności z tytułu składek na ww. płatnicy są zobowiązani uiszczać w formie bezgotówkowej, w drodze obciążenia rachunku bankowego płatnika składek. Zasada ta nie obejmuje jednak osób fizycznych nieprowadzących pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych.

Do opłacania składek w formie bezgotówkowej nie są zobowiązani na przykład: twórcy i artyści, wykonujący pozarolniczą działalność twórczą lub artystyczną, osoby duchowne nieprowadzące pozarolniczej działalności gospodarczej, osoby kontynuujące ubezpieczenia emerytalne i rentowe; osoby fizyczne nieprowadzące pozarolniczej działalności gospodarczej opłacające składki na własne ubezpieczenia na zasadzie dobrowolności; płatnicy składek będący mikroprzedsiębiorcami w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – począwszy od 1 stycznia 2009 r. (należności z tytułu składek mogą oni opłacać także w formie przekazu pocztowego).

Roczna podstawa wymiaru składek

Roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne oraz ubezpieczenia rentowe ubezpieczonych w danym roku kalendarzowym nie może być wyższa od kwoty odpowiadającej 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy, określonego w ustawie budżetowej, ustawie o prowizorium budżetowym lub ich projektach

W 2010 r. kwota ta wynosiła 94 380 zł, natomiast w 2011 r. – 100770 zł.

Płatnik składek przekazuje składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe do osiągnięcia kwoty 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, a po przekroczeniu przez ubezpieczonego tej kwoty, jest zobowiązany zaprzestać obliczania i przekazywania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

W przypadku, kiedy do opłacania składek za daną osobę ubezpieczoną zobowiązanych jest więcej niż jeden płatnik składek, to ubezpieczony musi zawiadomić wszystkich płatników składek o przekroczeniu górnej granicy rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe.

Kiedy płacić?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki na ubezpieczenia społeczne za dany miesiąc, jednak nie później niż:

• do 10. dnia następnego miesiąca (w przypadku osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie);
• do 5. dnia następnego miesiąca (dla jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych);
• do 15. dnia następnego miesiąca (w przypadku pozostałych płatników)

Twórcy i artyści przesyłają deklaracje rozliczeniowe i imienne raporty miesięczne oraz opłacają składki za okres wykonywania działalności twórczej lub artystycznej przed dniem wydania decyzji Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców w terminie opłacania składek za miesiąc, w którym otrzymali decyzję.

Zasiłek rodzinny

Podstawowym świadczeniem rodzinnym, pociągającym również za sobą wypłatę dodatków, jest zasiłek rodzinny. Prawo do jego wypłaty przysługuje:

• rodzicom, jednemu z rodziców bądź opiekunowi prawnemu dziecka;
• opiekunowi faktycznemu dziecka;
• osobie uczącej się (pełnoletniej uczącej się, niepozostającej na utrzymaniu rodziców w związku z ich śmiercią bądź w związku z ustaleniem wyrokiem sądowym lub ugodą sadową prawa do alimentów z ich strony).

Zasiłek ten przysługuje osobie uczącej się w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie dłużej niż do ukończenia 24. roku życia, tj:

• 18. roku życia bądź nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21. Roku życia, albo
• 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniem niepełnosprawności.

Podstawowym kryterium mającym wpływ na uzyskanie prawa do zasiłku rodzinnego jest kryterium dochodowe. Warunek ten warunkuje nie tylko uzyskanie samego zasiłku, al. Także dodatków do niego. Wysokość zasiłku rodzinnego wynosi miesięcznie:

• 68zł na dziecko w wieku do ukończenia 5. roku życia;
• 91zł na dziecko w wieku powyżej 5. roku życia do ukończenia 18. roku życia;
• 98zł na dziecko w wieku powyżej 18. roku życia do ukończenia 24. roku życia.

Zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek rodzinny przysługuje, gdy przeciętny miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 504zł.

Dodatki do zasiłku rodzinnego

Do zasiłku rodzinnego przysługują równe dodatki. Jednym z nich jest ten, który przysługuje z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w kwocie 400złmiesięcznie. Dodatek ten jest wypłacany przez okres trwania urlopu wychowawczego, jednak nie dłużej niż przez okres:

• 24 miesięcy kalendarzowych;
• 36 miesięcy kalendarzowych, jeśli sprawuje opiekę nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu;
• 72 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Warunkiem przyznania tego dodatku jest minimum sześciomiesięczny okres zatrudnienia, zgoda pracodawcy na udzielenie urlopu, zaświadczenie z ZUS potwierdzające zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych.

Kolejny z dodatków, to dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka, którego wysokość wynosi 170zł na dziecko, nie więcej niż 340zł na wszystkie dzieci.

Dodatek przysługuje także z tytułu wychowania dziecka w rodzinie wielodzietnej w wysokości 80zł miesięcznie na trzecie i na następne dzieci uprawnione do zasiłku rodzinnego, a także z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego. Dodatek ten przysługuje do ukończenia 16. roku życia, jeśli dziecko legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności, powyżej 16. roku życia, do ukończenia 24. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Wśród dodatków do świadczeń rodzinnych znajduje się również jednorazowy dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości 100zł. Wniosek o wypłatę tego dodatku składa się w terminie czterech miesięcy od dnia rozpoczęcia roku szkolnego albo rocznego przygotowania przedszkolnego.

Dodatki przysługują także z tytułu podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania – matce lub ojcu dziecka, opiekunowi prawnemu albo opiekunowi prawnemu albo opiekunowi faktycznemu dziecka, lub osobie uczącej się:

• w związku z zamieszkiwaniem w miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły ponadgimnazjalnej lub szkoły artystycznej lub szkoły artystycznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki, a także szkoły podstawowej lub gimnazjum w przypadku dziecka lub osoby uczącej się, legitymującej orzeczeniem o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności i wynosi 90zł miesięcznie na dziecko, albo
• w związku z dojazdem z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły, w przypadku dojazdu do szkoły ponadgimnazjalnej, a także szkoły artystycznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki w zakresie odpowiadającym nauce w szkole ponadgimnazjalnej – w wysokości 50zł miesięcznie na dziecko;
• w wysokości 50zł miesięcznie na dziecko.

Dodatek przysługuje przez dziesięć miesięcy w roku w okresie pobierania nauki od września do czerwca następnego roku kalendarzowego.

Oprocentowanie rachunków oszczędnościowych październik 2011

*Oprocentowanie dotyczy oferty promocyjnej Bonus na start

**W ramach promocji trwającej do 31.10.2011 do kwoty 15 000 zł

Źródło: Opracowanie własne na podstawie stron internetowych w/w banków, stan aktualny na 12-10-2011 r.

Co to jest social lending?

Pożyczki społecznościowe typu social lending, to rozwiązanie finansowe, umożliwiające pożyczanie pieniędzy bezpośrednio między ludźmi, bez wychodzenia z domu i – co ważniejsze – bez pośrednictwa banków.

W serwisach pożyczek społecznościowych stronami transakcji są dwie osoby fizyczne. Osoba, która potrzebuje gotówki wystawia swoją ofertę pożyczki, określając w niej: kwotę, jaka chce pożyczyć, wysokość oprocentowania oraz liczbę rat. Ogłoszenie takie pojawia się wśród propozycji innych pożyczkobiorców, na specjalnej „tablicy” na stronie internetowej danego serwisu i jest do wglądu dla drugiej grupy użytkowników, czyli inwestorów. Osoby posiadające wolne środki finansowe i chcące je zainwestować, zapoznają się ze szczegółami oferty i podejmują decyzję o udzieleniu pożyczki.

Istotne w przypadku social ledning jest to, że zobowiązania finansowe zawierane są z całkowitym pominięciem banku. Cała transakcja obywa się bowiem przy pomocy serwisów internetowych, a korzystanie z nich, i regulamin udzielania takich pożyczek jest maksymalnie uproszczony. Potencjalny pożyczkobiorca musi tylko dokonać rejestracji na jednym z serwisów społecznościowych typu social lending i – podobnie jak w przypadku serwisów aukcyjnych – przystąpić do wystawienia „aukcji”. Jej celem jest znalezienie „inwestora”, czyli osoby, która na określonych przez pożyczkobiorcę warunkach będzie w stanie pożyczyć określoną ilość pieniędzy na określony czas i za określoną zapłatą. Po wyłonieniu zwycięzcy aukcji, należna kwota zostaje przelewana na konto serwisu social lendingowego, a dostęp do niej uzyskuje pożyczkobiorca, którego aukcja dotyczyła . Także spłata zaciągniętego długu odbywa się za pośrednictwem serwisu

Czołowymi graczami w zakresie udzielania pożyczek są trzy portale: Kokos.pl, Sekrata.pl oraz Zakra.pl. Interesujący się tematem z pewnością znają także Pożycz.pl, a popularność tworzenia nowych serwisów typu social lending wciąż rośnie. Wynika to z ilości kredytów konsumenckich w Polsce – i ich łącznej wartości, przekraczającej kilkadziesiąt miliardów złotych w ciągu roku. Ponadto większa ilość serwisów na rynku e-commerce jest korzystna dla całego rynku usług finansowych. Zatem i przed Tobą otwiera się szansa na zarobek – musisz tylko zdecydować, czy wolisz założyć serwis social lendingowy, czy też zarejestrować się w nim jako pożyczkodawca.

Umorzenie należności z tytułu składek może nastąpić po spełnieniu przesłanek określonych w następujących przepisach:

• ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;
• ustawie z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw;
• rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

Umorzenie może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności należności publicznych bądź z uwagi na ważny interes osoby zobowiązanej.

Ważny interes

Ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia składek oznacza wystąpienie okoliczności, które uniemożliwiają spłatę zadłużenia, tj.:

• ubóstwo zobowiązanego, zagrażające jego dalszej egzystencji wynikające z niezapewnienia minimum socjalnego oraz sytuacja, gdy po uiszczeniu należności dłużnik nie będzie dysponował środkami finansowymi, które pozwoliłyby na zapewnienie podstawowych potrzeb życiowych,
• zdarzenia losowe i klęski żywiołowe,
• choroba zobowiązanego lub członków jego najbliższej rodziny (np. małżonka, dzieci), nad którymi zobowiązany do spłaty należności sprawuje bezpośrednią opiekę, uniemożliwiająca pozyskiwanie dochodów niezbędnych do podjęcia spłaty zadłużenia.

Decyzja, czy w danej sprawie faktycznie istnieją przesłanki do umorzenia należności, zależy od udowodnienia przez zobowiązanego, że ze względu na jego sytuację uregulowanie zaległości spowodowałoby zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny.

Całkowita nieściągalność

Całkowita nieściągalność należności zachodzi, gdy:

• dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku, lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie,
• sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w prawie upadłościowym,
• nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym,
• nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku: majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa,
• naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,
• wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,
• kwoty uzyskane w postępowaniu egzekucyjnym nie przekroczą wydatków egzekucyjne.

  O umorzenie należności mogą ubiegać się osoby odpowiedzialne za zadłużenie z tytułu składek, jeśli nie posiadają środków na jego spłatę. Osobami uprawnionymi do złożenia wniosku o umorzenie są między innymi:

• płatnicy składek oraz osoby, które mają zadłużenie z tytułu nieopłaconych składek w związku z prowadzoną w przeszłości działalnością gospodarczą,
• osoby, na które decyzją została przeniesiona odpowiedzialność za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek,
• małżonkowie odpowiadający (z majątku wspólnego) za zadłużenie z tytułu składek współmałżonka.

Należy pamiętać, że złożenie wniosku o umorzenie należności z tytułu składek nie jest równoznaczne, z ich umorzeniem.

Obowiązująca od października 2011r. Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3. stanowi, że składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe i zdrowotne za nianie, finansowane są z budżetu państwa.

Niania, czyli kto?

Nianią jest osoba fizyczna sprawująca opiekę nad dziećmi na podstawie umowy uaktywniającej, czyli umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, na podstawie której niania sprawuje opiekę nad dziećmi. Umowa ta jest zawierana w formie pisemnej między nianią a rodzicami albo rodzicem samotnie wychowującym dziecko. Umowa ta określa m.in. czas i miejsce sprawowania opieki nad pociechą, obowiązki niani, wysokość wynagrodzenia, a także czas przez jaki umowa ma obowiązywać. Objęta niniejszą ustawą niania sprawuje swoje obowiązki opieki nad dziećmi w wieku od ukończenia 20 tygodnia życia do ukończenia roku szkolnego, w którym dziecko ukończyło trzy lata, chyba, że niemożliwe jest objęcie dziecka wychowaniem przedszkolnym – wówczas do 4 roku życia.

Zgłoszenie do ubezpieczeń

Po zawarciu takiej umowy jeden z rodziców musi zgłosić w ZUS na formularzu ZUS ZFA siebie jako płatnika składek. Zgłoszenie niani do ubezpieczeń musi zostać dokonane w ciągu 7 dni od dnia powstania obowiązku ubezpieczeń, odpowiednio:

• do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego na druku ZUS ZUA,
• a jeśli podlega obowiązkowo tylko ubezpieczeniu zdrowotnemu – na druku ZUS ZZA (w przypadku, kiedy niania podlega już ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu (np. pracuje już w innym miejscu bądź prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą).

ZUS opłaca składki od podstawy, stanowiącej kwotę nie większą niż stanowiąca kwotę minimalnego wynagrodzenie w kraju, czyli obecnie 1386 zł brutto. W przypadku pensji wyższej niż ta kwota, składki częściowo pokryje budżet państwa (tj. do kwoty minimalnego wynagrodzenia), a częściowo rodzice. Opłacą oni jednak składki tylko od kwoty, o którą pensja przekracza minimalne wynagrodzenie.

Aby Zakład Ubezpieczeń Społecznych opłacał składki finansowane z budżetu państwa, muszą równocześnie zaistnieć trzy przesłanki:

• niania została zgłoszona przez rodzica do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego;
• rodzice, albo rodzic samotnie wychowujący dziecko są zatrudnieni, świadczą usługi na podstawie umowy cywilno-prawnej stanowiącej tytuł do ubezpieczeń społecznych lub prowadzą pozarolniczą działalność;
• dziecko nie jest umieszczone w żłobku, klubie dziecięcym oraz nie zostało objęte opieką sprawowaną przez dziennego opiekuna.

Jeśli taka jest wola niani można ją również zgłosić do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego, ale składkę na to ubezpieczenie musi ona sfinansować z własnych środków, a jeden z rodziców (będący płatnikiem składek) będzie ją opłacał do ZUS.

Na ostro walkę zaczął  Idea Bank, wprowadzając 101 dniowa lokatę z oprocentowaniem 6,10 %. Swoją droga to chyba Idea Bank pozazdrościł Aliorowi lokaty studniówkowej .

Do walki o pieniądze klientów włączył się również Getin Bank oraz jego internetowe ramie Getin Online oferując stosunkowo wysokie oprocentowania na lokatach.

Oprocentowanie lokat bankowych Październik 2011

Źródło: Opracowanie własne na podstawie stron internetowych w/w banków, stan aktualny na 04-10-2011 r.

Social lending, czyli pożyczki między ludźmi

Social lending to nowy sposób na pożyczanie pieniędzy, dostępny w Polsce od 2007r. , który przywędrował do Nas z Wielkiej Brytanii. Zjawisko to polega na zrzeszeniu osób będących zainteresowanych pożyczaniem pieniędzy. Z jednej strony mamy zatem grupę osób zainteresowaną ulokowaniem wolnych środków, ale oczekujących większego zysku niż ten oferowany z inwestycji w lokaty. Sami oferują zatem … pożyczki wszystkim, którzy z pewnych przyczyn nie chcą bądź nie mogą zaciągnąć kredytu gotówkowego czy pożyczki w banku. Pośrednikiem pomiędzy osobą chcącą zainwestować i osobą potrzebującą pieniędzy jest strona internetowa. Pożyczkobiorca albo pożyczkodawca (bowiem z propozycją zawarcia umowy może występować zarówno osoba pragnąca udzielić pożyczki jak i osoba, która potrzebuje zaciągnąć pożyczkę), deklaruje się na jakich warunkach zaciągnie pożyczkę lub na jakich warunkach jej udzieli (warunki dotyczą kwoty, oprocentowania oraz terminu obowiązywania umowy). Zarobkiem serwisu internetowego pośredniczącego w tego typu pożyczkach jest prowizja pobierana od zawartych umów.

Pomysł wydaje się prosty – dla jednych jest to atrakcyjna formą inwestowania, gdzie zysk znacznie przekracza ten z lokaty bankowej, wahający je najczęściej od 3 do 5%, a dla drugich, alternatywa w stosunku do kredytu lub pożyczki bankowej, a przede wszystkim w stosunku do kosztów pozyskania środków z instytucji pozabankowej. Nie bez znaczenia jest też maksymalne uproszczenie transakcji, czyli procedury nie wymagające gromadzenia kilkunastu zaświadczeń i stosu dokumentów, jak to ma miejsce przy tradycyjnych pożyczkach i kredytach.

Pomimo tego, że to pożyczkodawcy ustalają oprocentowanie oferowanej pożyczki, to osoby liczące na środki nie muszą się bać lichwiarskich praktyk. Maksymalna wysokość odsetek zawartych w umowie pożyczki nie może przekraczać czterokrotnej wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego.

Aby uzyskać pożyczkę wystarczy mieć 18 lat, zarejestrować się w jednym z serwisów pożyczek społecznościowych i poddać się weryfikacji, czyli sprawdzeniu podanych danych (konta bankowego, figurowania w rejestrach dłużników). Mimo, iż ten rodzaj inwestycji obarczony jest ryzykiem (pożyczkobiorcy sprawdzani są w Krajowym Rejestrze Długów (KRD) ale nie w Biurze Informacji Kredytowej (BIK), to coraz więcej jest chętnych na zaciągnięcie takiej pożyczki oznacza przyrost chętnych na zarobieniu na social lending. Czy wśród nich znajdziesz się i Ty?

Powyższy cytat pochodzi z artykułu Jeszcze Polska nie zginęła pióra Kuby Wojewódzkiego. Więcej na http://www.wprost.pl/ar/264062/Jeszcze-Polska-nie-zginela Zachęcam do lektury.

Osobiście mam dosyć. Schemat przedwyborczych działań powtarza się, tworząc zamknięty cykl wojny prewencyjno-zaczepnej na poletku kampanii przedwyborczych. Z reguły zaczyna PiS ze swoimi ciągłymi oskarżeniami wobec konkurencji politycznej. Potem do akcji wkracza PO, lansując wizerunek obojętności wobec zaczepnych spotów reklamowych PiS, propagujący własne idee. Pojawiają się nowości, a jakże. Tuskobus to istna innowacja w marketingu politycznym, przynajmniej na obszarze III, IV, czy XL RP. Straciłam rachubę, który to etap dziejów?  Dalej mamy głos obywatelski, gwiazdy zachęcające do wyborów i gwiazdy deklarujące brak chęci ruszenia czterech liter z domu w dzień wyborów.

Z drugiej strony arena polityczna Polski w wydaniu miłościwie nam rządzących tworzy ciekawą alternatywę dla M jak miłość i Na wspólnej. Nie macie dosyć, ciągle te same twarze, lekko podrasowane zeszło- wyborcze hasła, odświeżone programy, zmiany nazw partii politycznych. Jedni się łącza inni dzielą, krąg adeptów rządowych pozostaje niezmieniony od kilu lat. Jednym słowem odechciewa się iść na wybory. Cóż może zmienić jeden głos? Narzekamy, więc dalej.

Osobiście odczuwam brak świeżej krwi wśród polityków, brak alternatyw, brak nowego podejścia, nowych rozwiązań.  Wszystko to skutecznie zniechęca do udziału w wyborach. Mimo to pójdę, postawie krzyżyk. Obojętność jest gorsza od niemej akceptacji. Hołdując zasadzie wyboru mniejszego zła, zaszczycę Okręgową Komisje Wyborczą moją obecnością. Nie ważne, jaka jest motywacja, patriotyzm, brak planów w najbliższą niedzielę, sympatia dla Wojewódzkiego, dyspozycja dla przyszłego narzekania- wszystko jest dopuszczalne. Ludu Drogi dzierżąc dzielnie długopis w ręku udajmy się na wybory. Może, jeśli pobijemy rekord frekwencji, przestraszymy polityków i zaczną traktować nas poważnie. Nasze przyszłe głosy zdobywać będą czynami nie pustymi sloganami przedwyborczymi. Świadomość, że każda decyzja przyszłego parlamentarzysty będzie weryfikowana przez 85 % a nie 53 % społeczeństwa może sprawi, że będą to decyzje rozważne i przemyślane.

*źródło: http://www.wprost.pl

Po co kontrola?

Kontrola prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy z powodu choroby polega na ustaleniu, czy pracownik w okresie orzeczonej niezdolności do pracy nie wykonuje pracy zarobkowej albo czy nie wykorzystuje zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z jego celem (na przykład remontując mieszkanie).

Istotne jest to, że pracownik, który w czasie choroby wykonuje pracę zarobkową, bądź wykorzystuje zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem, traci prawo do zasiłku chorobowego. W takim przypadku zasiłek nie przysługuje za cały okres objęty zaświadczeniem lekarskim, w czasie którego zostanie stwierdzona przynajmniej jedna z ww. okoliczności. Mimo pozbawienia świadczenia, okres niezdolności do pracy, za który pozbawia się prawa do zasiłku z powodu niezgodnego z prawem wykorzystywania zwolnienia lekarskiego od pracy, wlicza się do okresu zasiłkowego czyli do okresu, przez który pracownikowi przysługują świadczenia z tytułu niezdolności do pracy. Tym samym okres wypłaty świadczeń z tytułu niezdolności do pracy jest krótszy o okres, za który pozbawiono prawa do świadczeń.

Obowiązek przeprowadzania przez płatnika składek kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy z powodu choroby lub konieczności sprawowania opieki, wynika z przepisu art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r.o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2010r. nr 77,poz. 512 ze zm.). Dotyczy on płatnika składek – pracodawcy, który do ubezpieczenia chorobowego zgłasza powyżej 20 ubezpieczonych.

Kontrolę prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy pracowników zatrudnionych u pracodawców zgłaszających do ubezpieczenia chorobowego poniżej 20 ubezpieczonych przeprowadzają pracownicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie upoważnienia.

Przedsiębiorstwo jest częścią systemu gospodarczego, społecznego i politycznego w ramach którego funkcjonuje. W praktyce gospodarczej powstało wiele form, rodzajów i typów przedsiębiorstw jak choćby małe i średnie przedsiębiorstwa. Odgrywają one istotną rolę w gospodarce krajowej, zarówno ze względu na szczegółowe cechy tej grupy podmiotów oraz z uwagi na ich ekonomiczny potencjał. Istotna cechą małych i średnich przedsiębiorstw, która odróżnia je od większych podmiotów, jest ich elastyczność względem zmian zachodzących w otoczeniu. Firmy z sektora MŚP potrafią szybko reagować na potrzeby i oczekiwania klientów, są też w stanie angażować zasoby finansowe w opłacalne branże gospodarki. W przeciwieństwie do dużych przedsiębiorstw, MŚP szukają swojej szansy w niszach rynkowych, gdzie mogą swobodnie działać bez obawy przed konkurencją ze strony większych jednostek gospodarczych.

Prawidłowa struktura środków finansowych, właściwy poziom płynności finansowej oraz dostęp do źródeł finansowania stanowią główny problem każdego przedsiębiorstwa, a szczególnie firm z sektora MŚP, które zmuszone są konkurować z dużymi przedsiębiorstwami, dysponującymi znacznie większymi możliwościami i zasobami finansowymi.

Źródła finansowania

Źródła finansowania działalności można ująć w różne grupy, zazwyczaj wyróżnia się finansowanie wewnętrzne i zewnętrzne.

Finansowanie wewnętrzne jest związane z pozyskiwaniem środków finansowych w wyniku ruchu okrężnego tj. przedsiębiorstwo realizując wpływy ze sprzedaży z reguły odzyskuje nie tylko kapitał zaangażowany wcześniej w proces produkcyjny, ale osiąga także zysk. Oznacza to, że źródłem tego finansowania jest zysk, ale tylko w części nie przejmowanej przez budżet oraz właścicieli (tzw. zysk zatrzymany). W ramach finansowania wewnętrznego podmioty gospodarcze mają możliwość finansowania swojej działalności z dwóch źródeł, tj.:

• ze źródeł własnych;
• ze źródeł obcych

Natomiast w przypadku finansowania zewnętrznego kapitał pieniężny i rzeczowy jest pozyskiwany przez przedsiębiorstwo od różnych podmiotów[1].

Finansowanie ze środków własnych ma dla podmiotów sektora MSP duże znaczenie zarówno w fazie koncepcji jak i rozpoczynania działalności gospodarczej oraz w fazie jej rozwoju.

Kapitały obce mają charakter zewnętrzny w stosunku do przedsiębiorstwa, a ich cechą charakterystyczną jest czasowość wykorzystania środków obcych, konieczność zwrotu w określonym terminie, jak i odpłatność za możliwość wykorzystania tych kapitałów.

Najpopularniejsze źródła finansowania

Funkcjonowanie i rozwój MŚP bez pozyskiwania kapitałów zewnętrznych jest praktycznie niemożliwe. Jedną z najpowszechniejszych form pozyskiwania środków na rozwój firm z tego sektora są kredyty, a rynek kredytów bankowych jest dla przedsiębiorstw niezwykle istotnym, chociażby ze względu na małą ilość dostępnych rozwiązań alternatywnych dotyczących finansowania działalności. Nie ma się co dziwić, że także banki dostrzegły potencjał tkwiący w małych i średnich przedsiębiorstwach czego wynikiem jest rozszerzanie oferty kredytowej dla tych podmiotów.

W przypadku kapitałów z obcych źródeł małe i średnie przedsiębiorstwa coraz częściej korzystają z kredytów handlowych, faktoringu, a także – szczególnie w ostatnich latach – pożyczek z sektora pozabankowego (np. Funduszu MIKRO), czy dynamicznie rozwijającego się franchisingu. W dalszym ciągu jednak przy rozpoczynaniu działalności gospodarczej przedsiębiorcy funkcjonujący w sektorze MŚP w dużej mierze korzystają z własnych oszczędności i pomocy rodziny.

[1]S.Antkiewicz: Akcjei obligacje w finansowaniu przedsiębiorstw, Biblioteka Menedżera i Bankowca, Warszawa 2002r., s.13

Ranking lokat z dzienną kapitalizacją odsetek – wrzesień 2011

Źródło: Opracowanie własne na podstawie stron internetowych w/w banków, stan aktualny na 23-09-2011 .

Przygotowując comiesięczne zestawienie lokat bankowych można odnieś wrażenie, iż te same banki utrzymują się w czołówce każdego zestawienia. PKO BP wprowadził lokatę z dzienna kapitalizacją odsetek. Niestety jej wysokość tzn. 4,05 % nie zapewniła jej miejsca w naszym zestawieniu. Dla banku duży plus za aktualizowanie oferty i podążanie za trendami rynkowymi. Szkoda tylko, że bank robi to z takim opóźnieniem.

Co to jest mobbing?

Według Międzynarodowej Organizacji Pracy mobbing to obraźliwe zachowanie poprzez mściwe, okrutne, złośliwe lub upokarzające usiłowanie zaszkodzenia jednostce, lub grupie pracowników (…), którzy stają się przedmiotem psychicznego dręczenia[1]. Pojęcie to jest stosunkowo nową instytucją polskiego prawa pracy – jej regulacja została wprowadzona do kodeksu pracy dopiero od 1 stycznia 2004r.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 94³ § 2 k.p. mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu pracowników.

Pracownik, u którego mobbing wywołał rozstrój zdrowia, może dochodzić od pracodawcy odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, zaś pracownik, który na skutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę, ma prawo dochodzić od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie mniejszej niż minimalne wynagrodzenie za pracę.

H.Szewczyk uważa, że mobbing w miejscu pracy lub w związku z praca polega na wrogim i nieetycznym, systematycznie powtarzającym się zachowaniu, skierowanym wobec jednej lub kilku osób, którego rezultatem jest psychiczne, psychosomatyczne i społeczne „wyniszczenie” pracownika. „Szczególnie ważny jest w tym przypadku aspekt zdrowotny całego zagadnienia, co odróżnia zjawisko mobbingu od zwyczajnego konfliktu. Pod wpływem mobbingu osoby poszkodowane zostają zepchnięte w beznadziejność, bezradność i tracą możliwość obrony”[2].

Do najczęstszych działań, zaliczanych do mobbingu, zalicza się min. ciągłe krytykowanie wykonywanej pracy bądź życia prywatnego pracownika, ustne groźby i pogróżki, aluzje, unikanie przez przełożonego rozmowy z ofiara, mówienie źle za plecami pracownika, rozsiewanie plotek. Ponadto do cech charakterystycznych dla mobbingu należy zaliczyć: naruszanie godności osobistej pracowników, podważanie ich kompetencji zawodowych, niedotrzymywanie obietnic, wprowadzanie zbytniego stresu i izolowanie od pozostałych współpracowników w celu upokorzenia.

Należy nadmienić, że wachlarz metod i technik stosowanych w mobbingu jest niezwykle szeroki i obejmuje zarówno metody o bardzo drastycznym charakterze, jaki i przyjmuje postać subtelnej manipulacji osobą i jej otoczeniem. Cechą charakterystyczną każdej z nich jest celowe i świadome działanie na szkodę wybranej ofiary.

[1] Zob. „Czym jest mobbing”, www.mobbing.pl

[2] H.Szewczyk „Molestowanie seksualne i mobbing w miejscu pracy lub w związku z pracą – nowe wyzwania dla polskiego prawa pracy”, PiZS 2002/6/2 –t.3

Od 20 września 2008r. osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności (z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej). Kiedy przedsiębiorca zawiesi działalność zaprzestaje płacenia składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Warunkiem zawieszenia jest jednak brak pracowników zatrudnionych przez przedsiębiorcę.

Czasookres takiego zawieszenia działalności wnosi od jednego miesiąca do 24 miesięcy.

Każdemu przedsiębiorcy przysługuje prawo zawieszenia wykonywania działalności, ale w przypadku spółki cywilnej należy pamiętać, że zawieszenia muszą dokonać wszyscy wspólnicy tej spółki. Analogicznie rzecz się ma jeśli chodzi o jednoosobowa spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a także wspólników spółki jawnej, komandytowej bądź partnerskiej, pod warunkiem, że spółka zawiesi działalność.

Zawieszenie działalności nie dotyczy jednak twórców i artystów, a także osób prowadzących niepubliczną szkołę, placówkę bądź ich zespół, na podstawie przepisów o systemie oświaty oraz osób prowadzących działalność w zakresie wolnego zawodu. Te osoby nie są przedsiębiorcami zatem opłacają składki za okres od rozpoczęcia do zaprzestania do zaprzestania prowadzenia działalności.

Wniosek o wpis informacji o zawieszeniu działalności jest składany na formularzu EDG-1- wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej – wniosek o wpis informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej. Istotny jest fakt, że dokumenty związane z zawieszeniem składamy nie w ZUS, a w organie ewidencyjnym (gminie). ZUS na podstawie otrzymanej informacji o sporządza z urzędu formularz:

• ZUS ZWPA- wyrejestrowanie płatnika składek, z wyłączeniem sytuacji, gdy płatnik nadal zatrudnia osoby w zakresie dopuszczalnym przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, za które ma obowiązek składania dokumentów ubezpieczeniowych (np. zleceniobiorców);
• ZWUA- wyrejestrowanie z ubezpieczeń osoby prowadzącej działalność gospodarczą oraz wyrejestrowanie z ubezpieczeń osób współpracujących.
• ZUS ZCNA - wyrejestrowanie członków rodziny osoby ubezpieczonej – osoby prowadzącej działalność gospodarczą oraz osoby współpracującej.

Od 2009r. w myśl przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej powoduje ustanie obowiązku ubezpieczeń społecznych od dnia, w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, do dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności gospodarczej.

ING Zycie od kilku już lat głośno mówi o tym, że emerytura z ZUS i OFE będzie bardzo niska. Dodatkowo,
w tym roku weszła w życie ustawa dotycząca zmniejszenia wartości składki przekazywanej do OFE z 7% do 2,3%. Niestety, różnica składki nie trafia do kieszeni przyszłych emerytów, tylko na pokrycie bieżącej dziury budżetowej. Co w takim razie będzie w przyszłości z naszymi emeryturami?

W nowej kampanii ING Życie chce zachęcić Polaków do pomyślenia i zadbania o swoją przyszłą emeryturę. Na specjalnie stworzonej stronie internetowej www.ingzycie.pl/emerytury pojawił się prosty kalkulator emerytalny, który pokazuje ile musimy odkładać miesięcznie, aby mieć 1000 zł lub więcej do emerytury. Kampania reklamowa ING Życie została oparta na pytaniach mających na celu wywołanie refleksji na temat przyszłości emerytalnej. W prasie, radiu oraz internecie pojawią się hasła takie jak: „Czy na starość obrabujesz bank, by mieć za co godnie żyć?, „Czy na starość będą utrzymywać się własne dzieci?”. Kampania będzie obecna także w outdorze: na megaformatowych siatkach, tablicach miejskich i przystankach autobusowych.

Wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych

Zgodnie z art. 151¹ Kodeksu pracy, za pracę w godzinach nadliczbowych – oprócz normalnego wynagrodzenia – przysługuje dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia (za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w nocy; w niedziele i święta nie będące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy; w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy) oraz 50% wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określone wyżej.

Ponadto dodatek w wysokości 100% przysługuje także za każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym. Wyjątek występuje, kiedy przekroczenie tej normy wystąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do określonej wyżej wysokości dodatku.

Podstawa obliczenia dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych jest wynagrodzenie pracownika wynikające z jego osobistego zaszeregowania określonego stawka godzinową bądź miesięczną. Do podstawy obliczenia dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych nie wlicza się jednak przysługujących pracownikowi dodatków (nawet, jeśli są wypłacane stale).

Dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych, które przypadają w niedzielę i święta przysługuje pracownikowi tylko wówczas, kiedy praca w te dni jest pracą w godzinach nadliczbowych.

W zamian za czas przepracowany ponad ustaloną normę w dni robocze pracodawca może (ale nie jest to obligatoryjne) udzielić pracownikowi czasu wolnego w wymiarze o połowę wyższym niż liczba przepracowanych godzin nadliczbowych i wówczas nie jest zobowiązany do tego, by wypłacić wynagrodzenie z dodatkiem za godziny nadliczbowe.

Jeśli chodzi o pracę w niedzielę i święta, to pracownikowi przysługuje dzień wolny bez względu na liczbę przepracowanych godzin.

W przypadku, kiedy pracodawca w zamian za prace w sobotę nie udzielił pracownikowi dnia wolnego do końca okresu rozliczeniowego, a praca w tym dniu spowodowała przekroczenie normy średniotygodniowej w przyjętym okresie rozliczeniowym, to pracownikowi, oprócz normalnego wynagrodzenia za wykonana w tym dniu pracę, otrzyma 100% dodatek.

Kierownictwo na innych prawach

Zgodnie z art. 151⁴ Kodeksu pracy pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. Pracownikom tym (z wyłączeniem pracowników zarządzającym w imieniu pracodawcy zakładem pracy) przysługuje jednak prawo do oddzielnego wynagrodzenia z tytułu pracy wykonywanej na polecenie pracodawcy w godzinach nadliczbowych przypadających w niedzielę, święto lub dodatkowym dniu wolnym od pracy, jeśli za pracę w tym dniu nie otrzymali innego dnia wolnego od pracy.

Przywołane zapisy artykułu nie oznaczają jednak, że pracodawca ma prawo stale domagać się od pracowników zajmujących w zakładzie kierownicze stanowiska, pracy poza normalnymi godzinami, bez prawa do dodatkowego wynagrodzenia.

Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne stanowi sposób na uzyskanie ubezpieczenia zdrowotnego dla osób, które nie są objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Na dzień dzisiejszy z tej formy ubezpieczenia korzystają najczęściej twórcy i artyści nieobjęci ubezpieczeniem społecznym, rentierzy (czyli osoby utrzymujący się ze zgromadzonych oszczędności), a także osoby osiągające dochód z najmu bądź też umów o dzieło (zawieranych poza prowadzoną działalnością pozarolniczą).

Tym dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym nie może jednak zostać objęta osoba podlegająca obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Zawarcie umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego z narodowym Funduszem Zdrowia (NFZ) jest bowiem możliwe tylko z osobą, która nie ma żadnego tytułu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego.

Osoba ubezpieczająca się dobrowolnie, analogicznie jak w przypadku osoby podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, ma obowiązek zgłosić członków rodziny do ubezpieczenia zdrowotnego.

Zawarcie takiego ubezpieczenia jest możliwe, jeśli osoba chcąca się ubezpieczyć zamieszkuje w Polsce.

Umowa z NFZ

Osoba, która chce zawrzeć umowę dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego składa w wybranym oddziale wojewódzkim NFZ wniosek o objęcie tym ubezpieczeniem i podpisuje z NFZ umowę dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego. Umowa ta zawierana jest na czas nieokreślony, a objęcie dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym następuje z dniem określonym w umowie.

Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne wygasa z mocy prawa z chwilą objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym osoby ubezpieczającej się dotychczas dobrowolnie (np. w przypadku podjęcia pracy). W takim przypadku należy jednak zgłosić do oddziału wojewódzkiego, z którym zawarta była umowa dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego, fakt uzyskania obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego.

O tym, że prowadzenie działalność gospodarczej może być sposobem na niezależność i fascynujące życie, nie trzeba nikogo przekonywać. Jednak, zanim rzucimy się w wir przedsiębiorczości i poczujemy się prawdziwym szefem musimy głęboko zastanowić się nad rodzajem planowanej działalności.

KROK I – Określenie dziedziny działalności

Przede wszystkim zastanów się co lubisz i umiesz robić, bowiem praktyka pokazuje, że najlepiej realizować się w tym, w czym mamy już doświadczenie. Profil działalności może mieć związek z kierunkiem odbytych studiów, szkoleniami, tym co robiłeś wcześniej (np. pracując dorywczo) lub po prostu z twoim hobby. Musisz jednak zastanowić się, czy twoja wiedza jest wystarczająca, by działać na własną rękę. A może warto odbyć dodatkowe szkolenie, kurs, sięgnąć po fachową literaturę czy zatrudnić się w branży chociaż tymczasowo?
Warto też określić swoje słabe mocne strony by wiedzieć, na jakie walory swojego charakteru możesz liczyć, a nad jakimi popracować (np. lenistwo, brak samodyscypliny). Konieczne jest tez rozeznanie się na rynku, sprawdzenie kim są potencjalni konkurenci i czy w ogóle istnieją. Czy i jakie będzie zapotrzebowanie na oferowane przez ciebie towary, usługi? Na tej podstawie zrób biznesplan, oszacuj stałe wydatki, jakie poniesiesz prowadząc firmę. To ich suma plus hipotetyczny zysk pozwolą ci określić minimalne wpływy, przy których twoja firma ma szansę utrzymać się na rynku. Jeśli bilans wyjdzie dodatni – przejdź do dalszego działania. Jeśli dojdziesz do wniosku, że planowany interes nie ma szans powodzenia, zastanów się ponownie co mogłoby być przedmiotem twojej działalności.

KROK II – Złożenie wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej

Udaj się do urzędu gminy (lub miasta) w celu złożenia wniosku o wpisanie przyszłej działalności do ewidencji. Składając taki wniosek warto zastanowić się nad wpisaniem większej liczby rodzajów działalności, bowiem dodanie kolejnych czy zmiana wiąże się z koniecznością wypełniania nowych druków i dodatkowymi opłatami

KROK III – REGON

Każda firma musi posiadać numer krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarczych, czyli REGON. Numer ten umieszcza się na drukach firmowych, na pieczątce, na drukach opłacenia składek pobieranych przez ZUS, zażąda go również bank, w którym otwierać będziemy firmowy rachunek.
Nadanie numeru REGON jest bezpłatne, otrzymasz go w ciągu 7 dni od złożenia wniosku.

KROK IV – Pieczątka firmowa

Do wyrobienia pieczątki potrzebny będzie:

• Numer REGON;
• Numer NIP

KROK V – Pora na konto

Decydując się na wybór banku w którym założymy konto musimy wziąć pod uwagę wysokość oprocentowania, opłaty za prowadzenie rachunku i wszystkie inne koszty w tym przelewy.
W banku będzie potrzebny:

• dowód osobisty,
• zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej,
• REGON i NIP

O numerze konta należy powiadomić właściwy terytorialnie urząd skarbowy.

KROK VI – Czas na fiskusa

Wizyta w Urzędzie Skarbowym jest niezbędna do wyboru sposobu opodatkowania. Możesz zdecydować się na kartę podatkową (nie wymaga prowadzenia ewidencji podatkowej), ryczałt (nie masz możliwości odliczenia kosztów uzyskania przychodów, ale możesz odliczyć zapłacone składki na ubezpieczenia społeczne) oraz księgę przychodów i rozchodów (wybierasz sposób opodatkowania – według poszczególnych stawek. lub według stawki liniowej).
Ponadto w urzędzie wyrobisz (jeśli jeszcze go nie miałeś) NIP czyli numer identyfikacji podatkowej, ewentualnie złożysz druk aktualizujący.

KROK VII – ZUS

Do ZUS zgłoś się do 7 dnia od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej, by wypełnić dokumenty zgłoszeniowe i deklarację ZUS DRA.
Pamiętaj, by zabrać ze sobą:

• dowód osobisty,
• kopię decyzji Urzędu Skarbowego o nadaniu NIP-u
• numer REGON,
• numer rachunku bankowego firmy

Wysokość składki zależy od deklarowanej kwoty dochodu. Nie może być ona niższa, niż 60 proc. przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale. Jednak, jeśli jest to twoja pierwsza firma lub przez ostatnie 60 miesięcy nie prowadziłeś działalności – masz prawo do niższej składki ubezpieczenia.
Od 31.03.2009r. w życie weszły zmiany w przepisach dotyczących zgłoszenia rozpoczęcia, zawieszenia lub wznowienia wykonywania pozarolniczej działalności przez przedsiębiorców w ramach tzw. „jednego okienka”. W przypadku osób fizycznych, które chcą rozpocząć wykonywanie działalności gospodarczej jednoosobowo albo w formie spółki cywilnej – wystarczy udać się do organu ewidencyjnego i wypełnić tam wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej EDG – 1. W wyniku tego zostanie wydany wpis do ewidencji, aktualizacja lub nadanie numeru NIP, nadanie numeru REGON, a także zgłoszenie do ZUS przedsiębiorcy jako płatnika składek.
Niezależnie od wypełnienia wniosku przedsiębiorca musi dokonać zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i/lub ubezpieczenia zdrowotnego, składając formularz ZUS ZUA lub ZUS ZZA, który może zostać przekazany do ZUS w formie elektronicznej lub papierowej.

KROK VIII – Do dzieła

Jeśli dokładnie przeanalizowałeś swoje słabe i mocne strony, szanse stojące przed własnym biznesem i możliwe, potencjalne zagrożenia, a dodatkowo czujesz się na siłach założyć firmę – działaj. Nigdy nie będzie ku temu bardziej odpowiedniego czasu niż teraz, nigdy nie będziesz też lepiej przygotowany. Prowadzenie własnej działalności wymaga pewnej dozy elastyczności i kontrolowanego ryzyka i nikt nie obiecuje, że będzie łatwo. Ale za to satysfakcja jest … gwarantowana!

Następnym krokiem jaki musimy poczynić aby odzyskać nasze pieniądze jest złożenie wniosku o egzekucje do komornika. Lecz tu należy się małe wtrącenie, z doświadczenia wiem że wielu dłużników na tym etapie dochodzi do wniosku iż jednak spłacą nasze zadłużenie dobrowolnie. Ja zazwyczaj kiedy posiadam już prawomocny nakaz zapłaty, próbuję się w skontaktować z dłużnikiem, przedstawiam mu fakt posiadania odpowiedniego nakazu i proponuję spłatę z pominięciem komornika. Zazwyczaj jeżeli uda mi się przekazać taka informacje następuje spłata całego zobowiązania powiększonego o koszta sądowe.

No ale załóżmy że nie mamy żadnego kontaktu z dłużnikiem, co wtedy ? Platforma e-sad.gov.pl posiada narzędzie do wygenerowania i elektronicznego przekazania wniosku o wszczęcie egzekucji do wybranego przez nas komornika. Aby wysłać taki wniosek komornikowi, należy po zalogowaniu się do naszego konta kliknąć w pozycję „moje nakazy”.

Następnie na liście naszych nakazów znajdź ten do którego będziemy aktualnie składali wniosek zaznacz go i kliknij „Złóż wniosek egzekucyjny”.

Podczas generowania wniosku wybierz z listy komornika do jakiego chcesz przekazać sprawę, ja zazwyczaj wysyłam do jednego już sprawdzonego niedaleko mojego miejsca zamieszkania. Uzupełnij pozostałe dane. Obowiązkowo zaznacz pole „Wierzyciel oświadcza, że dokonuje wyboru Komornika na podstawie przepisu art. 8 ust.5 ustawy z dnia 29.08.1997r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr167, poz.1191 ze zm.).”.

Koniecznie też podaj skąd komornik może wszcząć egzekucję. Czyli dodaj do wniosku informacje o kontach bankowych dłużnika jego miejscu pracy i tym podobnych. Je zazwyczaj nie zlecam poszukiwania majątku dłużnika tylko czekam na efekt zajęcia jego konta lub wynagrodzenia, dopiero jeżeli te czynności okażą się nieskuteczne zlecam komornikowi aby podjął czynności mające na celu ustalenie majątku dłużnika, z którego może być prowadzona egzekucja.

Na koniec nasz wniosek zatwierdzamy podpisujemy i czekamy kolejne kilka miesięcy, w międzyczasie powinniśmy otrzymać od komornika informację o wszczęciu egzekucji.

Oferta miała charakter niepubliczny. Środki z emisji posłużą dywersyfikacji bazy lokat negocjowanych uzyskiwanych od klientów korporacyjnych. Pozwolą także na wzrost udziału Banku w środkach pozyskiwanych od instytucjonalnych klientów finansowych oraz na wzmocnienie pozycji Banku na rynku nieskarbowych papierów dłużnych. W pierwszej transzy, w sierpniu tego roku PKO Bank Polski wyemitował krótkoterminowe trzymiesięczne obligacje dyskontowe na kwotę 1,25 mld PLN.

- Pomimo dużej zmienności i niepewności na rynkach finansowych w ostatnich tygodniach, Bankowi udało się z powodzeniem wyemitować obligacje krótkoterminowe o istotnej wartości 700 mln PLN. Jest to kolejne potwierdzenie, iż inwestorzy finansowi pozytywnie oceniają PKO Bank Polski i są zainteresowani inwestowaniem w papiery emitowane przez Bank - mówi Jakub Papierski, Wiceprezes Zarządu PKO Banku Polskiego odpowiedzialny za Obszar Bankowości Inwestycyjnej.

Program emisji obligacji własnych na rynek krajowy stanowi naturalne uzupełnienie różnych źródeł finansowania działalności Banku, takich jak: depozyty klientów, operacje na rynku międzybankowym, certyfikaty depozytowe na rynku krajowym czy emisje obligacji na rynkach międzynarodowych. Kwota emisji w ramach programu może wynieść 5 mld PLN lub równowartość w innych walutach.

Zgodnie z zasadami opracowywania dokumentów aplikacyjnych, zarówno CV jak i list motywacyjny powinno się sporządzać w kontekście wymagań stanowiska o które się ubiegamy. Profesjonalne napisanie tzw. cover lettter jest zachętą dla osoby rekrutującej by dokładnie zapoznała się z życiorysem i zaprosiła nas na rozmowę kwalifikacyjną.
Celem listu motywacyjnego jest udzielenie pracodawcy informacji odnośnie tego:

1. Dlaczego aplikujemy do firmy?
2. Dlaczego chcemy pracować na danym stanowisku?
3. Jakie korzyści dla pracodawcy oznacza zatrudnienie nas?

Układając list motywacyjny musimy mieć na uwadze fakty przedstawione w CV – jeśli były one wyczerpująco opisane nie powinny się powtarzać w liście aplikacyjnym. Dokument ten nie może być zbyt długi, wystarczająca objętość to 1 kartka formatu A-4. List powinien być napisany na komputerze, natomiast jeśli wręczamy go osobiście, podpis musi być odręczny.

Jak napisać poprawny list motywacyjny?

Podobnie jak CV również list motywacyjny zawiera pewne stałe elementy, tj.:

• dane nadawcy (osoby starającej się o posadę):
  • Imię i nazwisko, adres, telefon (w lewym górnym rogu);
  • Miejsce i data przygotowania aplikacji (prawy, górny róg kartki)
• dane adresata (potencjalnego pracodawcy)
• Imię i nazwisko osoby, do której kierujemy list motywacyjny (jeśli jest podane w ogłoszeniu);
• Nazwa firmy
• zwroty grzecznościowe np. Szanowny Panie, Szanowni Państwo itp.
• paragraf otwierający – jest on o tyle istotny, że powinien wzbudzić zainteresowanie czytającego. Należy także podać nazwę stanowiska o które się ubiegamy bądź też wymienić swoje cele zawodowe.

Można skorzystać z poniższych przykładów:

1. W nawiązaniu do ogłoszenia w .chciałabym aplikować na stanowisko…..
2. Proszę o rozpatrzenie mojej kandydatury na stanowisko…., o którym dowiedziałem się z ….
3. Zebrawszy informację na temat branży…stwierdziłam, że chciałabym mieć możliwość podjęcia pracy związanej z ………

Warto poświęcić trochę czasu i zdobyć informację na temat działalności firmy, jej kultury i wartości, którymi się kieruje. W tym paragrafie można bowiem nawiązać do pozyskanych wiadomości i udowodnić autentyczne zainteresowanie pracą w tym właśnie przedsiębiorstwie.
W drugim podrozdziale listu motywacyjnego kandydat prezentuje swoje wykształcenie, koncentrując się na dotychczasowym doświadczeniu zawodowym i konkretnych umiejętnościach. To szansa na danie przyszłemu pracodawcy do zrozumienia, że jest się właściwą osobą na dane stanowisko i że posiadamy odpowiednie predyspozycje i kwalifikacje.

Przykład:

Zdobyte wykształcenie oraz moje dotychczasowe doświadczenie zawodowe stanowiły podstawę do uzyskania przeze mnie w dwóch kolejnych latach pozycji lidera sprzedaży w firmie…

W paragrafie końcowym musimy wywołać chęć zaproszenia nas na rozmowę kwalifikacyjną. Warto zaznaczyć, że jesteśmy gotowi na odbycie takiej rozmowy, podając formy kontaktu z nami. Po przeczytaniu naszego listu pracodawca powinien mieć wrażenie, ze posiadamy wszelkie odpowiednie kwalifikacje i cechy by warto było spotkać się z nami na rozmowie.

Przykładowe zwroty:

1. Z przyjemnością uzupełnię informację o mojej dotychczasowej pracy zawodowej w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej.
2. Jeśli zechcecie Państwo odbyć ze mną rozmowę kwalifikacyjną, jestem gotowa przybyć do siedziby firmy w odpowiednim dla Państwa terminie.

Na końcu listu umieszczamy zwrot grzecznościowy np. „z poważaniem”, „z wyrazami szacunku” oraz niżej – imię i nazwisko. Pomiędzy grzecznościową formą pożegnania, a nazwiskiem należy złożyć własnoręczny podpis.

Pisanie dobrych dokumentów aplikacyjnych jest sztuką, ale jej zasady są łatwe do opanowania. Warto pamiętać o elementach, które list motywacyjny powinien zawierać, jego przejrzystości oraz podawać konkretne i racjonalne przesłanki do zachęcenia pracodawcy.

- Zależało nam na osobie, która ma odpowiednią wiedzę i doświadczenie, aby pokierować instytucją zarządzającą aktywami w wysokości 7 mld zł należącymi do ponad 0,5 mln klientów Bankowego Otwartego Funduszu Emerytalnego. Stąd nasz wybór pani Ewy Małyszko na stanowisko Prezesa Zarządu tej spółki - mówi Jakub Papierski, przewodniczący Rady Nadzorczej i jednocześnie przedstawiciel akcjonariusza spółki.

Nowa prezes Zarządu PKO BP Bankowy PTE z rynkiem kapitałowym związana jest od 1994 roku. Z wykształcenia ekonomista, ukończyła również Podyplomowe Studium Ubezpieczeń Społecznych i Podyplomowe Studium Zarządzania Funduszami Emerytalnymi w SGH w Warszawie. Wiedzę z zakresu strategii i zarządzania organizacją zdobyła w IMD Institute w Lozannie, gdzie ukończyła prestiżowy Programme for Executive Development dla kadry menedżerskiej wyższego szczebla oraz w Wallenberg Institute w Sztokholmie.

Pierwsze doświadczenia zdobywała w spółce Financial Services, kierując pracą Zespołu Nabyć i Umorzeń, a następnie jako Główny Menedżer Departamentu Operacyjnego w spółce OFI, gdzie uczestniczyła w organizacji struktury firmy. Kolejny etap rozwoju zawodowego stanowiła praca w Skarbiec Towarzystwie Funduszy Powierniczych, począwszy od fazy projektowej aż do stanowiska Dyrektora Księgowości i Administracji Funduszy. W marcu 1998 roku rozpoczęła pracę na stanowisku Wiceprezesa Zarządu ABB TFP SA, przekształconego następnie w SEB TFI SA. Od listopada 2001 roku do czerwca 2008 roku pełniła funkcję Prezesa Zarządu SEB TFI SA. Od listopada 2008 roku prowadzi własną firmę, zajmującą się tworzeniem programów edukacyjnych z zakresu finansów osobistych i finansów firmy oraz doradztwem finansowym. Obecnie Wiceprezes Zarządu KGHM TFI SA.

Spółka PKO BP BANKOWY PTE, którą będzie kierować, osiąga bardzo dobre wyniki w zarządzaniu środkami członków Bankowego OFE. Stopa zwrotu za ostatnie trzy lata publikowana w ostatnim oficjalnym zestawieniu przez Komisję Nadzoru Finansowego wyniosła 16,43% (dane na 31.03.11), co plasuje go na drugim miejscu wśród 14. towarzystw. Fundusz jako jeden z nielicznych posiada Certyfikat Systemu Jakości PN-EN ISO 9001:2009 w zakresie zarządzania aktywami OFE.

Telekomunikacja i usługi dodane

Wyniki I półrocza 2011 roku w segmencie usług telekomunikacyjnych ATM S.A. może zaliczyć do bardzo udanych. Udało się wypracować 64,82 mln zł przychodów ze sprzedaży (wzrost o 31% r/r), 33,73 mln zł marży ze sprzedaży (wzrost o 17% r/r), 8,1 mln zł zysku operacyjnego (wzrost o 26% r/r) i 17,4 mln zł zysku EBITDA (wzrost o 20% r/r).

Podobnie jak w poprzednich okresach przychody z usług kolokacji i hostingu były i są głównym motorem wzrostu w obszarze świadczenia usług telekomunikacyjnych. Rekordowy pod tym względem był II kwartał roku, gdzie w usługach kolokacyjnych w porównaniu do analogicznego okresu 2010 roku zanotowano 27% wzrost liczby klientów i ponad 40% wzrost generowanych przychodów. Do grona ponad 350 klientów korzystających z powierzchni centrów danych ATM S.A. dołączyły w tym okresie m.in. Medicover Sp. z o.o., Urząd Miasta Katowice, Web Inn S.A., e-Kiosk S.A., Emitel Sp. z o.o. i jedna z międzynarodowych instytucji finansowych, która zdecydowała się umieścić swoją serwerownię w obiekcie Telehouse.Poland.

Integracja systemów teleinformatycznych

W segmencie usług integracyjnych Grupa Kapitałowa ATM w I półroczu 2011 roku osiągnęła zadowalające wyniki finansowe. Przychody ze sprzedaży wyniosły 109,73 mln zł i były tylko o 19,54 mln zł mniejsze od rekordowych z I półrocza 2010 roku. Niemniej marża ze sprzedaży wzrosła o 7% do poziomu 29,78 mln zł, a zysk operacyjny wyniósł 5,6 mln zł (nieznaczny spadek o 460 tys. zł r/r).

W I półroczu 2011 roku ATM Systemy Informatyczne S.A. odniosła znaczący sukces na rynku energetycznym. Konsorcjum ATM SI, ATM, ATM Software oraz ITG podpisało kontrakt na wdrożenie i integrację systemu aplikacyjnego w zakresie inteligentnego opomiarowania (Smart Metering) dla jednego z największych w Polsce dystrybutorów energii elektrycznej – Energa-Operator S.A.

W raportowanym okresie ATM SI konsekwentnie rozwijała także sprzedaż swoich usług integratorskich na kluczowym dla tej spółki rynku operatorów telekomunikacyjnych, w przeważającej części w bliskiej współpracy z firmą Cisco Systems, będącą największym partnerem technologicznym Spółki.

Skonsolidowane wyniki grupy kapitałowej ATM S.A. – I półrocze 2011 r.

*marża ze sprzedaży = przychody minus koszty sprzedaży zmienne

W ostatnim czasie ZUS znalazł sposób na podreperowanie swoich finansów poprzez doprowadzenie do bankructwa grupy przedsiębiorców korzystających w latach 2005 – 2009 z możliwości wyboru tytułu do ubezpieczenia społecznego.

Od pewnego czasu ZUS kwestionuje umowy nakładcze twierdząc, że służyły one tylko omijaniu prawa, że wszystkie były zawierane fikcyjnie, bo dorabiając mniej niż 50 proc. najniższego wynagrodzenia (np. kwoty 30 zł) nie miało to wpływu na poprawę finansową przedsiębiorcy. Stąd nasuwa się wniosek, że wszyscy, którzy dorabiali to oszuści i kombinatorzy. Oczywiście sądy stają po stronie ZUS.

Dlaczego ZUS po raz kolejny doprowadza określoną grupę przedsiębiorców do bankructwa? Czy Zakład chce zemsty na przedsiębiorcach za to, że nie zamknęli wcześniej swoich firm? Komu i czemu  ma służyć ta akcja?

Więcej na stronie: http://www.bankier.pl/wiadomosc/Interwencja-Bankier-pl-ZUS-kaze-placic-skladki-z-ogromnymi-odsetkami-2398412.html.

Indywidualne Konto Emerytalne (IKE) jest rodzajem planu emerytalnego w III filarze i sposobem oszczędzania pieniędzy na dodatkową emeryturę. Obecny system emerytalny jest bowiem skonstruowany w taki sposób, że po przejściu na emeryturę możemy liczyć na około dwudziestu do trzydziestu procent naszego ostatniego wynagrodzenia. Ponadto musimy przygotować się na to, że kobiety otrzymywać będą niższe emerytury niż mężczyźni, nawet wówczas, kiedy ich zarobki i liczba lat pracy będą takie same. Dlatego też, jedyną szansą na zniwelowanie tej różnicy pomiędzy obecnymi zarobkami a przyszłymi dochodami jest systematyczne gromadzenie kapitału, pozwalającego na wydatki, których emerytura niestety nie będzie w stanie pokryć. Jednym z rozwiązań jest właśnie IKE.

Indywidualne Konto Emerytalne jest prowadzone na podstawie pisemnej umowy zawartej przez oszczędzającego: z funduszem inwestycyjnym, z podmiotem prowadzącym działalność maklerską, z zakładem ubezpieczeń albo z bankiem. Istotny jest fakt, że ten sposób oszczędzania nie wymaga wielkiego wkładu finansowego, czy wpłaty stałej, zadeklarowanej kwoty. Harmonogram wpłat zależy wyłącznie od indywidualnych możliwości finansowych, a kolejnych wpłat można dokonywać już od 100zł.
Należy jednak pamiętać, aby wpłat na indywidualne konto emerytalne dokonywać co najmniej w dowolnych pięciu latach kalendarzowych albo dokonania ponad połowy wartości wpłat nie później niż na pięć lat przed dniem złożenia przez oszczędzającego wniosku o dokonanie wypłaty.
Prawo do wpłat na IKE przysługuje osobie fizycznej, która ukończyła 16 lat. Z racji tego, że i młodociani coraz częściej próbują sił w pracy to mają oni ma prawo do dokonywania wpłat na IKE tylko w roku kalendarzowym, w którym uzyskuje dochody z pracy wykonywanej na podstawie umowy o pracę.

Korzyścią związaną z IKE jest brak podatku od zysków kapitałowych po wypłacie oszczędności na emeryturze, tzw. podatku Belki. W przypadku innego rozwiązania nasze oszczędności byłyby pomniejszane o 19% podatku od zysków kapitałowych. Oszczędzając na IKE mamy także dostęp do środków przed przejściem na emeryturę, jednak w takim przypadku będziemy zmuszeni zapłacić podatek. Trzeba również pamiętać, aby dokonywać wpłat na indywidualne konto emerytalne co najmniej w dowolnych pięciu latach kalendarzowych albo dokonania ponad połowy wartości wpłat nie później niż na pięć lat przed dniem złożenia przez oszczędzającego wniosku o dokonanie wypłaty.

Umowa zlecenie – charakterystyka

Umowa zlecenie jest to jedna z umów zawieranych na czas określony, do której zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego. Szczegółowe regulacje znajdują się w  art. 734-751kc. Umowa ta oparta jest na tym, że przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do wykonywania określonych czynności dla zleceniodawcy. Strony umowy zlecenia to: zleceniodawca (dający  zlecenie) i zleceniobiorca (wykonujący zlecenie). Umowa zlecenie może być zarówno umową odpłatną jak i nieodpłatną>, jest to zależne od ustaleń stron.

Umowa zlecenie może być wypowiedziana, jednak wówczas ta strona, która wypowiedziała umowę, odpowiada wobec drugiej strony za powstałą szkodę (przyjmujący zlecenie), bądź powinien zwrócić poniesione przez drugą stronę wydatki oraz w razie odpłatnego zlecenia uiścić odpowiednią część wynagrodzenia (zleceniodawca).
Ponieważ do umów zlecenia mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego, a nie kodeksu pracy, zleceniobiorcy nie przysługują uprawnienia pracownicze, takie jak m. in. prawo do urlopu wypoczynkowego.

Umowa zlecenie a składki

Za zleceniobiorców należy opłacać obowiązkowo składki na ubezpieczenia społeczne – emerytalne, rentowe oraz wypadkowe (dobrowolne są składki na ubezpieczenie chorobowe) oraz ubezpieczenie zdrowotne. Wyjątek stanowią zleceniobiorcy będący uczniami gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych, szkół ponadpodstawowych bądź studenci, którzy nie ukończyli 26 lat – oni nie podlegają żadnym ubezpieczeniom.

Płatnikiem składek jest zleceniodawca, który odprowadza je (na ubezpieczenia społeczne) od podstawy wymiaru składek, która stanowi przychód określony przepisami ustawy podatkowej jako przychód z umowy zlecenia, w sytuacji, kiedy w takiej umowie określono kwotowo odpłatność za jej wykonywanie. Z podstawy wymiaru składek wyłączane są zasiłki z ubezpieczeń społecznych, o ile zostaną przyznane świadczeniobiorcy. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne ustala się natomiast odejmując od kwoty podstawy na ubezpieczenia społeczne składki na te ubezpieczenia w części finansowanej przez ubezpieczonego (połowę składki emerytalnej, odpowiednią część składki rentowej oraz całą składkę na ubezpieczenie chorobowe – o ile zleceniobiorca przystąpił do tego ubezpieczenia) i odprowadzonych do ZUS przez zleceniodawcę.

Umowa zlecenia i własna firma

W przypadku, jeśli osoba prowadząca działalność gospodarczą gospodarcza i jednocześnie zawiera umowę zlecenie w ramach tej działalności (przedmiot umowy jest taki sam jak prowadzonej działalności), to umowa ta nie wywiera skutków w zakresie ubezpieczeń. Oznacza to, że taka osoba dalej opłaca składki na ubezpieczenie społeczne z działalności i nie ma innych, poza tą działalnością, tytułów do ubezpieczeń. Natomiast w przypadku, kiedy zawarta umowa zlecenie nie jest związana z prowadzoną działalnością, to osoba ją zawierająca powinna nadal opłacać obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne z działalności chyba, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne ze zlecenia będzie co najmniej równa obowiązującej tę osobę podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z działalności. Wówczas osoba ta może wybrać jako tytuł do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych umowę zlecenia.

Umowa zlecenia i etat

W przypadku, kiedy umowę zlecania zawiera się z pracodawcą bądź z innym podmiotem, ale wykonywana jest na rzecz pracodawcy, ten ma obowiązek rozliczyć oraz odprowadzić do ZUS składki na ubezpieczenia od łącznych przychodów uzyskiwanych zarówno z umowy o pracę jak i z umowy zlecenia. Natomiast, jeśli umowa ta nie jest zawarta z pracodawcą bądź też nie jest na jego rzecz wykonywana, to w sytuacji, kiedy osoba ją zawierająca uzyskuje wynagrodzenie niższe od wynagrodzenia minimalnego, to zleceniodawca ma obowiązek opłacić składki na ubezpieczenia społeczne również od przychodów z umowy zlecania. I analogicznie, jeśli wynagrodzenie w umowie o pracę jest równe co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu, to obowiązkowa jest wyłącznie składka na ubezpieczenie zdrowotne.

Dane o niemieckim produkcie krajowym brutto za drugi kwartał wstrząsnęły ekonomistami. Zamiast oczekiwanego wzrostu o 0,5% kdk Niemcy otarły się o stagnację z kwartalną dynamiką PKB zaledwie 0,1% wobec solidnych 1,3% w pierwszych trzech miesiącach roku. Lecz dla giełdowych inwestorów historyczne dane gospodarcze nie mają większego znaczenia. Giełda wycenia przyszłość – a dokładnie: przyszłe wyniki notowanych nań spółek.

Dlatego uwaga rynków skupiła się na wskaźnikach wyprzedzających koniunkturę gospodarczą. W przypadku Niemiec prym wiodą indeksy sporządzane przez monachijski IFO oraz zlokalizowany w Manheim ZEW. Indeks IFO bazuje na ankiecie wypełnianej przez 7.000 tysięcy menedżerów przedsiębiorstw przemysłowych, handlowych i budowlanych. Dyrektorzy są pytani zarówno o bieżącą koniunkturę jak i prognozy na najbliższe sześć miesięcy, a główny indeks obliczany jest jako wypadkowa oceny teraźniejszości i przyszłości. Choć IFO bada nastroje w realnej gospodarce, to wykazuje istotny związek z DAX-em – czyli głównym indeksem giełdy we Frankfurcie. W ciągu ostatnich 10 lat miesięczna zmiana indeksu IFO w 62,2% pokrywała się z kierunkiem zmian cen akcji we Frankfurcie.

Więcej informacji: http://www.bankier.pl/wiadomosc/Niemiecki-sygnal-bessy-2395568.html

Zaufany profil ma ułatwiać obywatelom kontakt z instytucjami administracji publicznej przy załatwianiu rozmaitych spraw drogą elektroniczną. Warunkiem korzystania z profilu zaufanego jest założenie konta na ePUAP. Należy zatem odwiedzić stronę internetową, na której MSWiA udostępnia poszczególne usługi oraz instrukcje. Utworzenie konta wiąże się z wypełnieniem elektronicznego wniosku o potwierdzenie profilu zaufanego ePUAP, a następnie w ciągu 14 dni udać się do jednego z punktów potwierdzających profile zaufane. Potwierdzenie takiego wniosku będzie dokonywane na podstawie przedłożonego przez osobę wnioskującą o zaufany profil dowodu osobistego, bądź paszportu.

Profil posiada trzyletni okres ważności, a potwierdzić go można w oddziałach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, urzędach skarbowych, urzędach wojewódzkich, a w przyszłości w wybranych urzędach samorządowych.
Posiadanie takiego profilu na ePUAP daje właścicielowi szereg możliwości. Przede wszystkim w ZUS za jego pomocą można złożyć: wniosek o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek przez płatnika składek; wniosek o wydanie zaświadczenia o zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego; wniosek o umorzenie należności z tytułu składek, zgłosić reklamacje do informacji o stanie konta osoby ubezpieczonej. Wśród spraw, które załatwimy w pozostałych urzędach można wymienić między innymi: otrzymanie dowodu osobistego, sprawy związane z udziałem w wyborach, uzyskiwanie prawa jazdy, płacenie mandatów czy sprawy związane z rozpoczynaniem i prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zaufany profil ma zastąpić godziny spędzone na załatwianiu spraw urzędowych za pomocą kilku kliknięć myszką. Czy się sprawdzi? Czas pokaże…